Κουρδιστή μπανάνα

Νταστ ντέβιλ.

2011-11-30T17:26:00.003+02:00

Ερώτηση κρίσεως υπό μορφή τεστ, με ολίγον - έως πολύ - υπαρξιακό υπόβαθρο στα πλαίσια της εβδομάδας "απολογισμός - κέρδη - ζημίες - θεώρηση - αναθεώρηση - ο Δίας γαμιέται και μοναχός το φχαριστιέται" :

Πόσο ανεμοστρόβιλος αισθάνομαι ;

α) Καθόλου.
β) Κάτι με γαργαλά στις πατούσες.
γ) Τώρα με γαργαλά ως το λαιμό.
δ) Τα χέρια μου χαστουκίζουν τον αέρα.
ε) Τα πόδια ζήλεψαν κι άρχισαν τα κλωτσίδια - στον αέρα πάντα, για την ώρα.
στ) Άρχισα να φέρνω σβούρες.
ζ) Χα. Είμαι η Στόρμ και θα τα κάνω όλα πουτάνα.

Γκέτ ρέντυ.

Update και μύγα-μη-saw.

2011-11-16T18:03:00.004+02:00

Αντί προλόγου, μία σημείωσις : η συνοχή πήγε για βρούβες. Μην την ψάχνεις.

Τί λέγαμε προ αμνημονεύτων; Α, για τα κουφώματα. Η τοποθέτηση έγινε. Η αποπληρωμή επίσης. Το τελικό ποσό, μαζί με τα περαστικά (περαστικά από το "περαστικά σας") μου προκάλεσε μια μόνιμη εφύδρωση και ο κώλος μου πονεί ακόμα. Η εικόνα του σπιτιού άλλαξε από ολοκληρωτική σε ντεμί παραφωνία, μιας και το άσπρο-ξέξασπρο-ολοκαίνουριο pvc είναι σαν τη μύγα μες στο γάλα, στους τσιγαρομπεζουλί τοίχους. Θα μου πείς, βάψτους. Θα σου πω, είναι 16 του μηνού και είμαι με 20 ευρώ στην τσέπη. ΔΕΗ (χαρατσωμένη), ΟΤΕ, κινητό, κοινόχρηστα, κανα δυο υποχρεώσεις και είδη πρώτης ανάγκης (κωλόχαρτο κλέβω απ'τη μάνα μου) και πάπαλα το μηνιάτικο. Θα μου πείς, ήθελες και κουφώματα εν μέσω κρίσης. Θα σου πω, αν δεν τα άλλαζα τώρα, που πετρέλαιο δεν παίζει και το καλοριφέρ τό'χουμε για διακοσμητικό, θα κυκλοφορούσα μες στο σπίτι με ισοθερμική φόρμα, τριπλή κάλτσα και γάντια.
Μπούζι η κατάσταση....σαν το χαμόγελο του Παπαδήμου, του μπραντ νιού πράιμ μίνιστερ με το δολοπλοκέ βλέμμα (sic). Αυτουνού ντε, που ηγείται μιας αηδιαστικής φαρσοκωμωδίας πολλαπλών συμφερόντων, με αποκορύφωμα την ένταξη των δύο απέραντων φασιστοειδών στους κόλπους της. Κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, μάι αςς. Ινάφ. Μη μας σώζετε άλλο, πουλημένα μου τομάρια. Δε θα ξέρουμε πως να εκφράσουμε την απέραντη ευγνωμοσύνη μας, στα ροδαλά σας πρόσωπα. Τα γιαούρτια ακρίβυναν. Τα αυγά, τα φυλάμε για το Πάσχα. Μα να...κάτι μού'ρχεται στο πτωχό μου μυαλουδάκι. Μην είναι οι εκλογές αυτό που ψάχνω; Ω, ναί...θα γελάσουμε παρέα, λατρεμένα μου κωθώνια. Με σπιτικό λικεράκι, γιατί είπαμε : 20 ευρά όλα κι όλα.

Της ανακαινίσεως το ανάγνωσμα

2011-09-28T22:08:00.001+03:00

Ναί, εδώ είμαι. Δεν προλαβαίνω ούτε να απελάσω εντερικά αέρια (sic), πόσο να γράψω. Στον ελεύθερό μου χρόνο προσπαθώ να μη σκέφτομαι - πράγμα αδύνατον με όλα αυτά που συμβαίνουν εντός εκτός κι επί τα αυτά. Βέβαια, δε δικαιούμαι να γκρινιάζω επί του παρόντος...Έχω δουλειά (ακόμα), δε ζω στο ενοίκιο (ακόμα), μπορώ να πάω σινεμά, να πιώ έναν καφέ, να φύγω ένα διήμερο, να πάρω κανα καινούριο ρουχαλάκι (ακόμα...). Κοινώς, το βουλώνω για την ώρα. Κι επειδή δεν ξέρεις τί σου ξημερώνει - πόσο σε μια Ελλαδίτσα που καθημερινά πέφτει ακόμα πιό βαθιά στον βούρκο με τα σκατά - είπα να το βάλω μπρος όσο ακόμα αναπνέω. Ανακαίνιση ώρα μηδέν. Σε αργούς ρυθμούς βεβαίως-βεβαίως, μιας και το ξέρεις το ανέκδοτο με τα δάνεια - "δεν παίζει καν". Φάση Α' : καινούρια κουφώματα. Κόλντ ντέις αρ όβερ. Δε θα κάθομαι πια στο σαλόνι με κουβέρτα και πάπλωμα. Δε θα παγώνουν τα δαχτυλάκια μου καθώς θα οργώνουν το πληκτρολόγιο (σου μιλάω για κανονικά κρυοπαγήματα). Δε θα ανάβω το αερόθερμο μισή ωρίτσα πριν τον ύπνο, για να ζεστάνω το υπνοδωμάτιο...και δε θα σηκώνομαι το πρωί με τη μύτη να στάζει αηδία. Θερμομόνωση σε λέω, μπέιμπυ! pvc άσπρο-ξέξασπρο, και καλά μας χουχουλιάσματα. Η Φάση Α' θα ολοκληρωθεί με την ανάρτηση σχετικών φωτογραφιών άμα τη αποπερατώσει της τοποθετήσεώς των. Αμήν.

γιού μέικ μι χάπυ.

2011-05-22T20:24:00.003+03:00

Υποσχέθηκα χαρουμενιάρικο ποστ...Το μοναδικό πράγμα που με κάνει ευτυχισμένη αυτή την περίοδο (όλα κατά διαόλου σε λέω...), είναι αυτό το πλασματάκι. Μια κουβέντα μονάχα θα πω : ανιδιοτελής αγάπη - κάτι που σπάνια συναντάς πλέον σε ανθρώπους...

out of order

2011-04-18T21:40:00.004+03:00

Πόσες φορές το έχεις πάθει; Να θέλεις να γράψεις (εν προκειμένω) όλα αυτά που κλωθογυρίζουν στο μυαλό σου, και να μην μπορείς; Να θες να βάλεις σε μια τάξη τις σκέψεις σου, κι αυτές να μπλέκονται ακόμη περισσότερο; Να θες να εκφράσεις όλα αυτά που αισθάνεσαι, κι ένα μεγάλο, κατακόκκινο STOP να ορθώνεται μπρος στα μάτια σου και να σου κλείνει το στόμα; Ακόμη - ακόμη, κι η γλώσσα του σώματος να σχηματίζει χίλιους κόμπους και να στέκεται ανήμπορη να ελευθερωθεί; Καλά....υπόσχομαι το επόμενο ποστ να είναι σε τσίαρ απ μούντ. Για την ώρα, μόνο οι στάλες της βροχής υπάρχουν - κι η μουντίλα. Βδομάδα των παθών σου λέει...

να σε πω το κάρμα σου

2011-03-15T22:10:00.006+02:00

Γεννιέσαι, μεγαλώνεις, περπατάς, πέφτεις, σηκώνεσαι, μαθαίνεις, ωριμάζεις...κάνεις όνειρα - κι αγωνίζεσαι γι'αυτά. Κρατάς μια πισινή - πιθανόν να μην τα δείς όλα να πραγματοποιούνται. Αυτά που θα ζήσεις όμως, αυτά που θα αγγίξεις, θα νιώσεις, θα γευτείς...θα αγκαλιάσουν την ψυχή σου και θα δώσουν στη ζωή σου χρώμα, φως, ενέργεια...

Και τί γίνεται στην περίπτωση που σου κόβουν τα φτερά; Που χλευάζουν τα όνειρά σου και τα ποδοπατούν με λασπωμένες αρβύλες; Που σου ορθώνουν εμπόδια γιατί γουστάρουν να σε βλέπουν να σέρνεσαι; Πόσα "μέτωπα" μπορείς να αντέξεις, ταυτόχρονα; Για πόσο θα αντέξεις να σωπαίνεις, να κρύβεις και να κρύβεσαι, να πνίγεις και να πνίγεσαι;.....

Δεν έχω αποφασίσει ακόμη αν πιστεύω ή όχι στο κάρμα. Αν λοιπόν δεχτώ ότι πρόκειται για "το χρέος με το οποίο ερχόμαστε σ’ αυτή τη ζωή", και με βάση την κομψή ατάκα του monsieur Ντομινίκ, μιλάμε για μακροβούτι στα σκατά. Τέλος.

Μόρνινγκ

2011-02-19T19:03:00.011+02:00

Πρωϊνό ξύπνημα : μαλλί αλά Γούλβεριν και τσίμπλα ως το μάγουλο. Το προσωπικό μου ξυπνητήρι-γούφ σε απόσταση αναπνοής από τη μούρη μου, κουνάει ουρά κι ετοιμάζεται να με γλύψει πατώκορφα. Τα σκεπάσματα με κρατούν επιμελώς καθηλωμένη ενώ ο πόνος, εκτελεί χρέη μεσαιωνικών βασανιστηρίων - φρίκιν πίριοντ...Μετά πολλών προσπαθειών, κι ενώ το ξυπνητήρι-γούφ μ'έχει ενυδατώσει ικανοποιητικά για το υπόλοιπο της ημέρας, εγκαταλείπω το κρεβατάμπλ και πατάω έδαφος. Ανεπαίσθητη μεν, αντιληπτή δε, η μυρωδιά του φρέσκου καφέ φτάνει στο αριστερό μου ρουθούνι - το δεξί ήτο ακόμη μπουκωμένο. Κατευθύνομαι με αργόσυρτο βηματισμό και ύφος "μην του μιλάτε του παιδιού" στην κουζίνα και γεμίζω μια κούπα. Το ξυπνητήρι-γούφ τρέχει από πίσω και μου φέρνει την μπαλίτσα. Κάτσε βρε αγόριμ να ανοίξει το μάτι μου....όχι. Εκεί. Την μπαλίτσα. Δε σου φταίω εγώ κυρά μου που είσαι αδιάθετη....η μπαλίτσα είναι ιεροτελεστία. Μάιστα....Στό'να χέρι η μπαλίτσα, στ'άλλο χέρι το ντεπόν μάξιμουμ κι ο καφές κάπου στα χαμένα. Το αδέρφι έρχεται να σώσει την κατάσταση ενώ καταπίνω το ντεπόν με δυσκολία (κάτι σε γεύση κεράσι, ίσως;) κι επιστρέφω στην καφεποσία. Και κάπου εκεί, σκάει μπρος στα μάτια μου, καρέ-καρέ, το όνειρο που με παίδεψε απόψε. Καταρχήν, ποτέ δεν είδα ένα απλό όνειρο...τα όνειρά μου είναι υπερπαραγωγές. Κάτι μεταξύ χολυγουντιανών μπλοκμπάστερς και κουλτούρας να φύγουμε. Το αποψινό, είχε κάτι απ'όλα...με αποκορύφωμα την έκλειψη ηλίου. Θυμάμαι ακόμη τα κυρίαρχα συναισθήματα στη θέα της....έκπληξη, άγχος, φόβος...κι όλα εξανεμίστηκαν όταν πλησίασε και μ'αγκάλιασε. Μπήκα στο νέτι να το ψάξω και βρήκα αυτό :

"Αν ονειρευτούμε ότι βλέπουμε την έκλειψη ηλίου σημαίνει αμφιβολία για τον εαυτό μας και φόβους ότι δεν θα καταφέρουμε να πετύχουμε τους στόχους μας. Υποτιμάμε τις ικανότητές μας και χάνουμε την αυτοπεποίθησή μας. Μπορεί να περνάμε δύσκολες στιγμές και να είμαστε ανίκανοι να παραμείνουμε αισιόδοξοι. ".

Πιστεύω στα όνειρα. Κι ήρθε αυτή η έκλειψη να μου το υπενθυμίσει..

δε ντάρκ σάιντ

2011-02-16T19:00:00.006+02:00

Κοντεύω αισίως τα 5 χρονάκια στην μπλογκόσφαιρα...σε τούτη τη γωνίτσα που, συχνά ή μη, ξεδιπλώνω σκέψεις κι αραδιάζω τα όποια συναισθήματα. Κι αν έχει υποστεί αλλαγές...όπως και το κάθε τι, μικρό ή ουσιώδες στη ζωή μου. Θες μαλλί; 5 τρίχες όλες κι όλες, έχουν περάσει από σαράντα κύματα-όπου κύμα βάλε βαφή και κούπ. Θες ριντεκορέισον; Με φοιτητική ακόμη διάθεση και ύφος, οι καναπέδες κάνουν βόλτες και το γραφείο έχει περάσει απ'όλα τα δωμάτια - πλην του wc (ας χωρούσε και θα σού'λεγα..). Άνω τελεία - έκτακτο ανακοινωθέν : αιματηρές οικονομίες μπήκαν σε εφαρμογή, δια την επερχόμενη σούπερ-ντούπερ ανακαίνιση - προγραμματισμένα καλάντα για Καθαρή Δευτέρα, Πάσχα και Πρωτομαγιά - από ένα πλακάκι στα γενέθλιά μου, και θα βγάλω το σαλόνι. Κάτω τελεία. Θες μυαλά; Χμμ...η υπόθεση σηκώνει πιοτό μέχρι τελικής πτώσης...Βλέπεις, κατά βάθος είμαι χαζούλα. Κι ενοχική - αυτή είναι η καινούρια διάγνωση. Και μπουχτισμένη...από ανθρώπους που σου εγχέουν κόμπλεξ κι ανασφάλειες, απογοήτευση κι ενοχές...Κι ορθώνω άμυνες για τους δαίμονες που επιστρέφουν. Φοβάμαι. Φοβάμαι να ερωτευτώ. Φοβάμαι να εμπιστευτώ. Φοβάμαι να εκφραστώ. Κουράστηκα να απολογούμαι για όλα αυτά που είμαι και δεν είμαι. Για όλα αυτά που θέλω να είμαι. Για όλα αυτά που θα αλλάξουν τη γαμημένη κατεύθυνση και θα προχωρήσω μπροστά. Τί περίμενες γιατρέ μου; Χαρουμενιάρικο πόστ; Είπαμε : η κρίση των πρώτων -άντα είναι αμείλικτη...

γουόρνινγκ

2011-01-19T20:42:00.011+02:00

Με το φτερό ανά χείρας και το τσεμπέρι στο κεφάλι, μπαίνω με το δεξί και προειδοποιώ : το ταπεινό τούτο βλογ ξαραχνιάστηκε επιμελώς από την άσωτη και μπαίνει σε λειτουργία "μάζεψα πολύ σώψυχο - ετοιμάσου". Για την ώρα, η άσωτη θα ζουζουνιάσει με τον σκύλο της που την κοιτά με ματάκια "θέλω γούτσου-γούτσου και μπαλίτσα". Τσίαρς.

αλάιβ

2010-12-21T22:51:00.016+02:00

by nutmeg

Βλέπω - ακούω - αισθάνομαι....μαζεύω σκέψεις τόσον καιρό, τόσες που το κοφίνι άρχισε να ξεχειλίζει. Και μη σε ξεγελά αυτή η "ρομαντική" εισαγωγή...το μπινελίκι είναι έτοιμο να σκάσει σαν παραφουσκωμένο μπαλόνι. Έχει λαλήσει ο κόσμος. Οι δρόμοι έχουν γεμίσει γραφικούς τυπάκους, χαμένους στη μετάφραση της νεοελληνικής πραγματικότητας. Οι ασυνάρτητοι μονόλογοι είναι το εποχικό χιτάκι. Στους δε διαλόγους, λέξεις-φράσεις κλειδιά είναι οι "χρωστάω", "περαίωση", "ταπί", "της τρόικας το κάγκελο", "οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου", "γαμιέται ο Δίας και το Σύμπαν ολόκληρο" και τόσες άλλες, χαριτωμένες και ευοίωνες περιγραφές των όσων βιώνουμε. Άνω τελεία - ο φρονιμίτης την έχει δεί και πολύ βιτσιόζος τώρα τελευταία. Ακολουθεί τη μόδα βλέπεις...

σε slow motion

2010-10-17T20:22:00.022+03:00

Είναι στιγμές που βρίσκομαι εγκλωβισμένη σε μια διάφανη φούσκα και παρακολουθώ το χρόνο να κυλά σε αργή κίνηση...ο ήχος των δευτερολέπτων που πέφτουν στη μαρμίτα της αιωνιότητας είναι βαρύς και προσθέτει μια Χιτσκοκική πινελιά στο όλο σκηνικό. Τα πάντα μοιάζουν να αιωρούνται κι η καθημερινότητα κινείται αβίαστα, σχεδόν γαλήνια, σε αντίθεση με το σφυγμό που τρέχει σαν σ'ένα αέναο κυνηγητό. Και ξάφνου η φούσκα σκάει και βρίσκομαι πάλι να τρέχω πίσω απ'το χρόνο. Τρέχει - τρέχεις - τρέχω. Να τον προλάβω. Να προλάβω. Τί; Τί απ'όλα; Τί να αφήσω και τί να αρπάξω απ'τα μαλλιά, να μη μου φύγει; Να κυνηγήσω. Να πετύχω...κι αν αποτύχω; Να κερδίσω...και να χάσω. Κι είναι πράγματα που χάνεις ή που αφήνεις και τα θέλεις πίσω...αλλά ξέρεις πως δε θα τα έχεις. Και υπάρχουν κι άλλα που δεν πάλεψες όσο θα έπρεπε να τα κρατήσεις. Κι είναι στο χέρι σου - μόνο σ'αυτό - να τα φέρεις πίσω. Και σε πνίγουν. Και πνίγεσαι. Γαμώτο...
Μην ψάχνεις συνοχή σ'αυτό το κείμενο - δεν υπάρχει. Απογοήτευση θα βρείς, μπόλικη...τη φτύνω εδώ μέσα μπας και μπεί καλά η βδομάδα. Δίχως.

Κάφρε

2010-09-06T16:38:00.006+03:00

Το θέμα μας : εκκένωση βόθρου.
Το σκίτσο : πετυχημένο μεν - κρατάμε μόνο το βυτιοφόρο δε.
Το μέρος : Μαρμαράς Χαλκιδικής.
Το περιστατικό : ...

...ξεκινάμε που λες για σουκού στη Χαλκιδική. Δίχως κρατήσεις και πολλά μπαγκάζια, προορισμός μας το δεύτερο πόδι, έτσι για αλλαγή. Ο καιρός είναι γτπ*, αλλά δεν πτοούμεθα...ε αμόρε; Φτάνουμε στο Μαρμαρά, κάνουμε δυο-τρείς γύρες ψάχνοντας για πάρκινγκ, εν τέλει βρίσκουμε και ξεκινά η αναζήτηση ερωτικής φωλεάς. Σταμπάρω γιαγιούλα να καθαρίζει μπαλκόνι ενοικιαζόμενου και δίνω εντολή εξόρμησης. Στο 5λεπτο έχουμε κλείσει την ερωτική φωλεά και την κάνουμε για Πόρτο Καρρά. Καφεδιά πλάι στο κύμα, βόλτα στην περιοχή, απανωτά πολιτισμικά σοκ στη μαρίνα (κρίση, φτώχεια και τα συναφή) κι επιστροφή στη βάση για φαί, μιας και ο καιρός εξακολουθεί να είναι γτπ. Η πείνα έχει βαρέσει κόκκινο και αποφασίζουμε να χτυπήσουμε βρώμικο. Το αμόρε παραγγέλνει γύρους κι εγώ πετάγομαι ν'αλλάξω, λόγω ψυχρασίας. Επιστρέφω σε πόσο....σε 3 λεπτά (γυράδικο - ερωτική φωλεά στα 10 μέτρα);...ο γύρος είναι κρύος,κι η λαδόπιτα λάστιχο. Δε γαμιέται...πεινάω και θα κρατήσω την καλή την όρεξη για τη βραδινή μερεντοβάφλα. Εκεί λοιπόν που παλεύω να μασήξω τη λαστιχένια βρωμιά, σκάει μύτη βυτιοφόρο. Ντάξει λέω...θα πείνασε ο άνθρωπας. Το αριστερό μάτι, πιάνει μια χ κινητοποίηση του μαγαζάτορα. Κοιτάω το αμόρε. Λες;....μπα....αποκλείεται. Δεν μπορεί να είναι τόσο μαλάκας. Επιστρέφω στο δύσκολο έργο μασήματος και κατάποσης, ενώ δεν έχω φτάσει ούτε στα μισά της μαλακόπιτας. Το αυτί ραντάρ, πιάνει μια ατάκα του στυλ "οι από δω φάγανε...έχουν τελειώσει" κι αισθάνομαι ένα προειδοποιητικό αλάρμ να βαράει στ'αυτιά μου. Δεν το πιστεύω...όχι, αποκλείεται. Δεν υπάρχει...αποκλείεται σου λέω. Κοιτάω έντρομη το αμόρε, κρατώντας στο ένα χέρι τα 3/4 της παγωμένης γυρολαδόπιτας και στο άλλο μια πατάτα σε σχήμα μαραμένης μπάμιας, όταν ο άνθρωπας κάνει την κίνηση...και βάζει μπρος τη μηχανή. Αρπάζει ένα βρωμερό σωλήνα, και κατευθύνεται στο φρεάτιο που είναι λίγα μέτρα μακριά μας, φάτσα φόρα μπρος στην είσοδο του μαγαζιού - μιλάμε για σκηνή Αγγελοπουλικού σλόου μόσιον, με πινελιές Ταραντίνο - αντί για αίμα, βάλε σκατό - και κλάτς!...ανοίγει το φρεάτιο και σκάει η βόμβα μπόχας και δυσωδίας...και μένω ο μαλάκας με την πίτα στο χέρι, έτοιμη να ξεράσω όλη μου την αηδεία. Κι όλα αυτά, επαναλαμβάνω, σε τουριστικό θέρετρο, νωρίς το απόγευμα του Σαββάτου, 4 του Σεπτέμβρη, εν έτει 2010, σε φαγάδικο με κόσμο, που πληρώνει για να φάει το σκατολόγημα που του πουλάς, μαλάκα Έλληνα. Γαμώ την καφρίλα, και τη μαλακία που σας δέρνει, ντεμέκ επαγγελματίες...που να σας μπεί η σούβλα μαζί με τον γύρο στον κώλο, και να έχει και κρεμμύδι στο τελείωμα. Παπάρες... (η αθυροστομία μου είναι παντός καιρού κι εποχής).

* γτπ = για τον π@@τσο.

βουβουζ-έλα να σου ξηγήσω τ'όνειρο

2010-06-15T16:11:00.005+03:00

Είχα σκοπό να γράψω πολλά επί του θέματος, αλλά αποφάσισα να αυτολογοκριθώ - βλέπεις, η ζέστη ενισχύει σε βαθμό αηδίας την αθυροστομία μου. Απλά, περιμένω να δω....θα βρεθεί κανας καλός άνθρωπος να μαζέψει αυτά τα ματζαφλέρια, μπας και δούμε λίγη μπάλα της προκοπής; Κι εμείς έχουμε κλαρίνα κύριοι, αλλά δεν τα κουβαλάμε μες στο γήπεδο........το μελίσσι μου μέσα!

του φουσκωτού το κάγκελο

2010-06-09T19:58:00.006+03:00

Τελικά, είμαστε τυχεροί εμείς που έχουμε τη θάλασσα στα πόδια μας. Με το που φτιάχνει ο καιρός - παρότι γαμιέται συστηματικά και δε λέει να κατασταλάξει σε μια συνθήκη - αρπάζεις μαγιό, πετσετούλα, αντιηλιακό - με δείκτη 50 παρακαλώ - και ό,τι άλλο συμπράγκαλο γουστάρεις και με έναν πήδο - που αντιστοιχεί σε ολίγα χιλιομετράκια αφού έχεις πολλές παραλίες για να επιλέξεις, λέμε - βρίσκεσαι στην αμμουδιά κι αράζεις την κορμάρα σου. Κι εκεί που κόβεις κίνηση με το freddo ανά χείρας, νά'σου κι η ατραξιόν του μπιτσόμπαρου : ο φουσκωτάμπουρας (εκτός από αθυρόστομη είμαι και γλωσσοπλάστρα, μη μασάς..). Ο φουσκωτάμπουρας που λες, φορά αποκλειστικά μαγιό σλίπ κι ενίοτε σε χτυπητό χρώμα, είναι τίγκα στο ποντικομούσκουλο το οποίο και πασαλείβει με λαδορίγανη ανά 5 λεπτά, περπατά κορδωτά-κορδωτά τινάζοντας επειδικτικά το λειρί του και στις περισσότερες των περιπτώσεων, όταν ανοίγει το στόμα του βρέχει μαργαριτάρια - με το μπαρδόν κιόλας, ρατσίστρια δεν είμαι. Η παρουσία του γίνεται αναγκαστικά από όλους αντιληπτή, καθώς αυτός είναι ο βασικός στόχος του φουσκωτάμπουρα : να τον θαυμάσουν τα πλήθη - να αναστενάξουν τα πιπίνια στη θέα των ποντικομούσκουλων - να επισκιάσει με την ομορφάδα του το απεχθές θέαμα της πατσοκοιλιάς και της κυτταρίτιδας. Ο φουσκωτάμπουρας, δε συμμετέχει σε ομαδικά παιχνίδια - ρακέτες, βόλλεϋ και τα συναφή - μιας και τα θεωρεί περιττά μπροστά σ'αυτό για το οποίο είναι πλασμένος : πασαρέλα και τα μούσκουλα στο μίξερ. Κι αν μετά από όλα αυτά επιμένεις να τον γνωρίσεις, μη μπείς καν στη διαδικασία αν δεν έχεις πλούσια τα ελέη - ο φουσκωτάμπουρας δεν κυκλοφορεί ό,τι κι ό,τι...

...να ξεράσω τώρα ή μετά;

the end

2010-06-03T23:26:00.003+03:00

6 χρόνια αγωνίας, σασπένς, γέλιου, λύπης, προβληματισμού, σπαζοκεφαλιάς, πόρωσης, σιχτιρίσματος και τόσων άλλων...6 ολόκληρα χρόνια μπινελικώματος, γιατί λάτρεψα τον Μπεν - θεός ο πούστης. 6 ατελείωτα χρόνια συζήτησης στη συζήτηση, ω! συζήτηση για να βγάλουμε άκρη. Το πιό μακρύ ταξίδι μου εσύ, αγαπητό Lost...και άξιζε μέχρι τελευταίας ατάκας. Οι απόψεις διίστανται για το πολυαναμενόμενο τέλος - σε άλλους άρεσε, σε άλλους πάλι όχι. Είμαι με τους πρώτους. Δεν ήθελα κάτι περισσότερο, ούτε κάτι λιγότερο. Άλλωστε, όλα αυτά τα χρόνια πάλευα με τα στοιχεία και τη φαντασία μου κι έβγαζα τα συμπεράσματά μου. Ευχαριστώ λοιπόν τους πολυμήχανους σεναριογράφους που άφησαν τη φαντασία μου ελεύθερη, και δεν την περιόρισαν με κλισαρισμένες απαντήσεις. Τους ευχαριστώ ακόμη για το αρτιότερο ψυχαγωγικό πρόγραμμα που μου πρόσφεραν, σ'αυτά τα 6 χρόνια - το θεωρώ εκ των προτέρων αξεπέραστο.

Ψιτ...και μην ξεχνιόμαστε : don't tell me what i can do... - Locke (θεός νάμπερ τού).

νάδα απ'το λεμονάδα

2010-06-01T16:53:00.007+03:00

Νάδα. Νιέντε. Ριέν. Ένα τεράστιο, άοσμο, άχρωμο τίποτα. Απ'αυτά που συναντάς στο δρόμο και σου γυρίζουν πλάτη. Απ'αυτά που σε φτύνουν στα μούτρα και λες κι ευχαριστώ - γιατί κατα βάθος - πλάτος - ύψος είσαι μαλάκας. Απ'αυτά που σε γαμάνε από χόμπυ. Απ'αυτά που σου μπολιάζουν όλη τους την ανασφάλεια και την καρακομπλέξα.

Κλείσε θέση σε άλλο βόθρο - ο δικός μου έχει πήξει στο σκατό.

υ.γ. : μην ξεχνάς ότι εισέρχεσαι με δική σου ευθύνη στο παρόν ιστολόγιο - διανύει περίοδο άκρατης αθυροστομίας.

O απολογισμός του γιουρο-βύζιον.

2010-05-30T01:33:00.004+03:00

Ένας μίνι πρόλογος για να μπείς στο πνεύμα. Γιουροβύζιον παρακολουθώ ντεμί συστηματικά από μικρή. Τότες, ήτο για εμέ ένα μικρομέγαλο μουσικό πανηγυράκι, φάση "τα περνάμε όμορφα" και λόγος για ατελείωτες συζητήσεις την επομένη στο σχολείο. Πλέον, το κρατάμε σαν το ετήσιο, εθιμοτυπικό πανηγυράκι "νά'χουμε να λέμε", με μπύρα, μεζέ και καλή παρέα. Πρόλογος καπούτ.

Τί είδαμε φέτος; Μια από τα ίδια...Κίτς εμφανίσεις, ξενέρωτους παρουσιαστές, αναγεννημένους καλλιτέχνες σε μια προσπάθεια επανένταξης στο σύστημα και το νέο αίμα να καταποντίζεται από τα γεω-πολιτικο-γειτνιακο-σκύβω και σου φιλώ τον κώλο συμφέροντα (ποιός καϋμένος μπαίνει στη διαδικασία να πλερώσει το ντεμέκ ες εμ ες; ). Τί κρατάω; Το τραγούδι της Ουκρανίας που τα σπάει, και τη φάση με τον τυπά που πετάχτηκε ως πέος με κόκκινο προφυλακτικό στο κεφαλάκι, κάνοντας το κομμάτι του κι επισκιάζοντας τον χλιαρό ισπανό. Τί θα δω του χρόνου; Μια από τα γίδια...σε φαντεζί περιτύλιγμα, μιας και η φράου Μέρκελ τό'χει το φράγκο. Όπα ρε.

τέστικλ

2010-05-14T16:09:00.004+03:00

Κοίταξέ το...κοίταξέ το καλά. Το αναγνωρίζεις; Είναι ίδιο με αυτό που κρέμασες στο δέντρο. Είναι ίδιο με αυτό που ο ειδεχθής σαδισμός σου άφησε να ξεψυχήσει αργά και βασανιστικά. Είναι ίδιο με αυτό που σου ζήτησε λίγη αγάπη, κι εσύ του σύστησες τον Χάρο.

Κοίταξέ το...κοίταξέ το καλά. Σου θυμίζει κάτι; Είναι σαν αυτό που πέταξες στα σκουπίδια μόλις γεννήθηκε. Είναι σαν αυτό που κλώτσησες με μίσος γιατί έτσι γούσταρες. Είναι σαν αυτό που πάτησες με την αμαξάρα σου και το παράτησες αιμόφυρτο στην άσφαλτο. Είναι σαν αυτό που αμόλησες στα χωράφια γιατί συνειδητοποίησες ότι δεν ταίριαζε με τον καινούριο καναπέ. Είναι σαν αυτό που τσουρούφλισες με καυτό λάδι, γιατί έτσι σου την καύλωσε.

Σε αντίθεση με τις δικές σου, άψυχες κουμπότρυπες, τα ματάκια αυτά αποπνεόυν ανθρωπιά...
Σε αντίθεση με την σκατοψυχιά που αναδύεται από κάθε σου πόρο, η ψυχούλα του είναι γεμάτη αγάπη...και στοργή...και πόνο, που εσύ του προσφέρεις απλόχερα.

Είσαι ένα αρχίδι - κι ούτε καν. Γιατί ακόμη κι έτσι, σου δίνω αξία...

shitty day

2010-05-12T22:13:00.005+03:00

Πόσες φορές στο τέλος μιας μέρας αναφώνησες "σκατά μέρα η αποψινή" ή κάτι παραπλήσιο; Σκέψου ότι υπάρχουν και χειρότερα...όπως το να μιλάς κυριολεκτικά.
Το πρωϊνό ξύπνημα είναι από τα χειρότερά μου. Πρέπει να προηγηθεί χουζούρι τουλάχιστον μισής ώρας, προτού μπω στη διαδικασία να πετάξω τα σκεπάσματα από πάνω μου. Το μάτι ανοίγει αποτελεσματικά με μισή κούπα καφέ και δίχως περιττές κουβέντες - μη σου πω και καθόλου. Αυτός ήταν ένας υποτυπώδης πρόλογος για να πιάσεις το νόημα.
Σηκώνομαι που λες, και με μισάνοιχτο μάτι αντιλαμβάνομαι μια παραφωνία στο όλο σκηνικό. Προχωρώντας στα ενδότερα, μπαίνει σε λειτουργία και η όσφρυση και γαμιέται το σύμπαν. Η μύτη είναι έτοιμη να ξεράσει και το μισάνοιχτο μάτι εντοπίζει τον έντρομο σκύλο που, με την ουρά στα σκέλια παρακαλά να ανοίξει η γη να τον καταπιεί. Πρώτο αποτέλεσμα σκαναρίσματος : σκατά εδώ, σκατά εκεί, σκατά και παραπέρα....σκατά στη γη, σκατά και στο χαλί. Κι όχι απλά σκατά....διάρροια πολύχρωμη κι ευωδιαστή. Τζίζους κράιστ σούπερ σταρ...Οι πληροφορίες κατακλύζουν τον εγκέφαλο και οι φλάντζες καίγονται, η μία μετά την άλλη....Να ανάψω το θερμοσίφωνο. Να τον χώσω μες στην μπανιέρα. Καφέ έβαλα; Η τσίμπλα έφτασε στο μάγουλο. Πού είναι το καθαριστικό; Άλλαξα σφουγγαρόπανο; Πού είναι ο γαμωκουβάς; Γάλα έχω για τα δημητριακά; Αυτό με κοιτάει και τρέμει. Πού έχω το τηλέφωνο του κτηνίατρου;.....................Τζίζους κράιστ, σούπερ....
Μπανιαρίζω, στεγνώνω, τακτοποιώ τον κοπρίτη μου, κατεβάζω μια δυναμωτική γουλιά κι αρχίζω το καθάρισμα...Στα μισά, πιάνει το - ορθάνοιχτο πλέον - μάτι μου μια ύποπτη κίνηση. Με την ουρά στα σκέλια, κάνει δυο βήματα κι αμολά καινούριο οχετό...μοβόρικο αυτή τη φορά. Πανικοβάλλομαι, τραβάω μια τζούρα απ'το τσιγάρο, βάζω τα κλάμματα, τον αρπάζω, τον χώνω στην μπανιέρα και ξαναμανα...μπανιαρίζω, στεγνώνω, τακτοποιώ.....
Να μην το ξημερώσω το σεντόνι, η παραπάνω σκηνή επαναλήφθηκε τουλάχιστον τέσσερις-πέντε φορές...Το σκατό πήγε σύννεφο, και χόρτασα για καμιά βδομάδα. Η γιατρός απεφάνθη κάτι σχετικό με κρύωμα και τα συναφή, και μας αντιβίωσε. Ο χεστρούλης χοροπηδούσε όλο το απόγευμα...κι η μύτη μου δε λέει να συνέλθει.
Κάποια στιγμή, κατέβασα τα σκουπίδια - πόσο μισώ να κατεβάζω τα σκουπίδια. Πλησιάζοντας τον ανυπέρβλητης ομορφιάς κάδο, το - γουρλωμένο πλέον - μάτι μου εντοπίζει καινούρια παραφωνία. Σκύβω κι αντικρύζω ένα γατί, σε ημιάθλια κατάσταση, να παλεύει με τις λιγοστές ανάσες που του είχαν μείνει. Τα ματάκια του, ορθάνοιχτα και υπό τη σκιά του - ανυπέρβλητης ομορφιάς - κάδου, ρωτούσαν και φώναζαν....γιατί τόσος πόνος;...γιατί τόσο μίσος;...γιατί;...γιατί;...ΓΙΑΤΙ;
Ποιός γαμημένος χτυπά και παρατά μια ψυχούλα να λιώσει στον πόνο της; Ποιό αρχίδι φαρμακώνει με τόση ευκολία ένα πλασματάκι, γιατί απλά δεν το γουστάρει; Ποιός μαλάκας πετά στο δρόμο μια μουρίτσα που ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι έπαψε να αγαπά; Γαμώ τον πολιτισμό σας και τις γαμωαξίες σας. Τα σκουπίδια έχουν μεγαλύτερη αξία από σας. Σκατόψυχοι. Α ρε Μπανανία με τα φρούτα σου....η μπόχα τους δεν υποφέρεται πλέον. Και στο λέω σήμερα, που πνίγηκα στο σκατό...

ΔοΝηΤής vs Μολότοφ, σημειώσατε X

2010-05-05T20:22:00.007+03:00

Έχω θυμό μέσα μου. Πολύ. Επιλέγω αυτή τη στιγμή να τον εκτονώσω γράφοντας σε τούτη εδώ τη σελίδα. Κάποιοι άλλοι, τον αντίστοιχο - υποκινούμενο ή μη - θυμό τους, επέλεξαν να τον εκτονώσουν διαφορετικά. Πέτρα, μολότοφ, τράπεζα,τρόμος, φλόγες, αίμα, θάνατος...Πόσο φτηνή μπορεί να είναι η ζωή τριών ανθρώπων, στα μάτια κάποιων σκουπιδιών; Πόσο αισχρά μπορεί να αμαυρωθεί η διαμαρτυρία του απλού κόσμου, που βλέπει το μέλλον του να καταρρέει;...ένα το κρατούμενο.
Άκουσα πως κάποιοι βουλευτές, ταράχτηκαν όταν είδαν το πλήθος να πλησιάζει τη Βουλή...φοβούμενοι το ενδεχόμενο ομηρίας. Αν είχα αρχίδια, θα είχαν γίνει γλυκό του κουταλιού απ'το ξύσιμο. Το θράσος ρέει άφθονο, σαν τα σκατά που αδειάζει στο βόθρο το βυτίο. Α!...μην ξεχάσω και το κερασάκι...κάναν λέει ενός λεπτού σιγή προς τιμήν των τριών ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους...Μάλιστα....δύο τα κρατούμενα.
Το Πα-σόκ, εμμένει στο άγριο πήδημα με ΔοΝηΤή κι είναι αποφασισμένο να μας πάει γαμιόντας. Η Ν.Δ. σε πλήρη αποσύνθεση, εμμένει στην αντιπολιτευτική της τακτική κι άρχισε και τα μπάνια. Το ΚΚΕ βγήκε στους δρόμους - κλάσσικ - και κατηγορεί τον Καρατζαφέρη για προβοκατόρικη συμπεριφορά. Ο Καρατζαφέρης κατηγορεί το ΚΚΕ για υποκίνηση βίας. Ο Τσίπρας μεγαλώνει. Και τα αρχίδια μου - είπαμε, τα υποτιθέμενα - κουνιούνται....τρία τα κρατούμενα.

Παύση. Εισπνοή. Εκπνοή. Άναμμα τσιγάρου. Τζούρα. Ξεφύσημα.

Έχω θυμό μέσα μου. Όχι τόσο για όλα αυτά που βλέπω και ακούω...όσο για αυτά που θα έρθουν. Κι έρχονται πιό γρήγορα απ'ότι περίμενα. Ζω σε μια χώρα βουτηγμένη στα σκατά, που κρέμεται απ'τα αρχίδια αλλονών, που ξεζουμίζεται απ'τα δικά της αρχίδια και που υπόσχεται ένα μέλλον αρχίδια. Ζω σε μια χώρα που φωνάζει η θλίψη, ο θυμός, η απογοήτευση, η αμφιβολία, η ανησυχία, η οργή...όλα μαζί ένα γκρίζο συνοθύλεμα που φουσκώνει..φουσκώνει..φουσκώνει..και το ΜΠΑΜ θα είναι πολύ πιό ηχηρό απ'όσο φαντάζομαι. Απ'όσο θέλω να φανταστώ. Απ'όσο μπορώ να φανταστώ. Κι αυτό με τρομάζει, εκτός κι αν γίνω η ηρωίδα του V. Εκτός κι αν γίνουμε όλοι ήρωες του εαυτού μας. Τότε θα τρομάξουν αυτοί που πρέπει...φαντάζομαι.

πέσαμε mucho.

2010-04-30T23:53:00.006+03:00

Ως γνήσιο ψάρι, δηλώνω αθεράπευτα κυκλοθυμική. Ως άνθρωπος των άκρων, ούτε καν στις κυκλοθυμικές μου αναλαμπές δε βρίσκω μέτρο. Απ'τα ψηλά στα χαμηλά και τούμπαλιν. Καθισμένη στο ρόλερ κόστερ με την ξεχαρβαλωμένη ζώνη ασφαλείας, βουτάω με ιλιγγιώδη ταχύτητα στο αβαθές κενό. Κι απ'τα σκοτάδια του πουθενά, δίνω ένα σάλτο και βρίσκομαι πάλι στην κορφή, ν'αγγίζω τα σύννεφα και να αιθεροβατώ - αυτό μ'ένα σουλούπωμα θα μπορούσε να γίνει ζεϊμπέκικο - . Το νέο ξεκίνημα αργεί να πάρει μπρος....χάνεται κάπου μεταξύ σκληρής πραγματικότητας, μπερδεμένης πραγματικότητας, πραγματικότητας κονσερβοποιημένης και τύπου "σκέφτομαι αλλά δεν πράττω". Το ανυπόμονο διαολάκι γυρνά από κύτταρο σε κύτταρο και χτυπά μια κουδούνα φωνάζοντας, σαν τον σταθμάρχη που καλεί για το τελευταίο δρομολόγιο. Ανάχώρησις της αμαξοστοιχίαααααααααααας!...
...ούτε ένα ποστ δεν μπορώ να τελειώσω. Λες οι παπαρούνες να με γλυκάνουν;

απαραίτητη η γονική συναίνεση.

2010-04-28T23:54:00.001+03:00

Άι φάκιν χέιτ τους καθωσπρέπει δήθεν...κι όλους αυτούς τους κομπλεξικούς τζιτζιφιόγκους που, στο άκουσμα μιας "απαγορευμένης" λέξης ή φράσης, κοκκινίζουν απ'την κορφή ως τον πάτο, σε καρφώνουν μ'ένα άκρως αποδοκιμαστικό βλέμμα και σε στέλνουν νοητά στον καιάδα της περιφρόνησης. Άι φάκιν χέιτ το γεγονός πως, αντί να τους πετάξεις στη "βρωμάω σνομπαρίλα" μουράκλα τους ένα μεγαλοπρεπές "α γαμήσου ρε μαλάκα, κομπλέξα του κερατά", παραμένεις δέσμιος των γαμωπρέπει που επιμελώς σου έχουν μεταγγίσει και συμβιβάζεσαι - για πόσο ακόμη - με ένα "ω, συγχωρείστε την αθυροστομία μου...δε θα επαναληφθεί". Γαμώ τη βούρτσα μου την άδοντη...δε γουστάρω την ψευτοηθική που πάν να σου πλασσάρουν άτομα που ζέχνουν σκατοψυχιά, καφρίλα και πουστιά από χιλιόμετρα. Ναί ρε βλακέντιε...γουστάρω μπινελίκι. Άι φάκιν λάικ ιτ -εκτονώνομαι, τον μπελά μου μέσα. Αυτό δε με καθιστά λιγότερο ηθική από σένα, που πίσω απ'το ευπρεπές σου λεξιλόγιο κρύβεται μια σάπια και κουτοπόνηρη προσωπικότητα - ο Ύψιστος να την κάνει. Κατάλαβες;...ή να σου ρίξω καμιά ευχούλα μπας και στρώσεις; Γιατί στην περίπτωσή σου, το "άντε γαμήσου" ευχούλα είναι...αγάμητε.

τάπετσ me.

2010-04-23T18:30:00.001+03:00

Στα περί καινούριας αρχής, ένα μεγάάάάλο κομάτι έχει να κάνει με τη νέα μου φωλίτσα. Κορέξιον : τη νέα ΜΑΣ φωλίτσα. Ο καλός μου, ως φωνή της λογικής, με προσγειώνει στα πρακτικά της υπόθεσης κι επισημαίνει τα χρονοδιαγράμματα, τις οικονομικές δυνατότητες, γιού νόου...τις λεπτομέρειες. Εγώ πάλι, το έχω ήδη επιπλώσει. Οι σελιδοδείκτες του μοζίλλα έχουν γεμίσει με σάιτς για έπιπλα, υφάσματα, κουρτίνες, διακοσμητικά, είδη μπάνιου και τα συναφή...στο δε σαλόνι, βρίσκεις παντού διάσπαρτα περιοδικά γεμάτα χρώματα, ιδέες και φαντασία. Σ'ένα από αυτά, ανακάλυψα τούτο το σάιτ και το μάτι μου έπεσε κυρίως στις ταπετσαρίες. Ότι θα γίνονταν πάλι μοδάτες οι ταπετσαρίες, οφείλω να ομολογήσω πως δεν το περίμενα....κι ακόμη περισσότερο, ότι θα μου άρεσαν κιόλας. Στις δύο παραπάνω, κατέληξα ως πινελιά για το χώρο του γραφείου - παρένθεση : εννοείται πως θα έχω το γραφείο μου, γιατί σκοπεύω να συγγράψω κιόλας - κάποιος γελάει αλλά κλάιν. Κλείνει η παρένθεση. Η επιλογή ταπετσαρίας για να δώσει στυλ σ'έναν τοίχο , είναι όμορφη λύση. Τα περαστικά είναι το πρόβλημα. Απ'ό,τι έχω μάθει, πληρώνεις περισσότερα για την τοποθέτηση παρά για το προϊόν. Τίπ - να μάθω να περνάω ταπετσαρίες.

All new.

2010-04-22T17:22:00.001+03:00

photo by Bob Fornal

Καινούριο blog...καινούριο template...καινούρια διάθεση...καινούρια αρχή...που μετράει μήνες, αλλά έχει δρόμο μπροστά της. Κουρδιστή μπανάνα...περίμενες νορμάλ όνομα; Αν ναί, τότε δε με ξέρεις...αλλά θα με μάθεις, στην προσπάθειά μου να με μάθω κι εγώ, στα πλαίσια του καινούριου. Στην υγειά μας, και προσοχή στις μπανανόφλουδες... ;)