Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2013

live your myth (not)






Η απομυθοποίηση είναι μεγάλη υπόθεση και ο δρόμος προς αυτήν, δύσκολος και μοναχικός. Γεμάτος με πολλά "μην είσαι μαλάκας", "προσγειώσου στην πραγματικότητα", "μην αυταπατάσαι", να αντιμάχονται τα δικά σου "ναι, αλλά..", "..και γιατί όχι;", "αφού το βλέπω..", "αφού το νοιώθω..". Πας με όπισθεν, τραβάς χειρόφρενο, ακινητοποιείσαι στο τίποτα, αλλάζεις ταχύτητα, δίνεις γκάζι και φτάνεις ένα βήμα πριν τη φίνις λάιν. Σταματάς. Την έχεις μπροστά σου αλλά δε θες να κόψεις το νήμα. Και τότε την βλέπεις. Σε πλησιάζει με ενθουσιασμό (τον δικό της), απλώνει το χέρι, σφίγγει το δικό σου και  συστήνεται : "Γειά! Είμαι η Απομυθοποίηση!". Σου κλείνει το μάτι και φεύγει με ενθουσιασμό (τον δικό της), αφήνοντάς σε να μετράς τις στιγμές.

Βαθιά ανάσα. Βάζεις μπρος, δίνεις γκάζι και κόβεις το νήμα με θλίψη (την δική σου).


1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...


Για να γνωρίσεις την απομυθοποίηση, χρειάζεται να την κοιτάξεις στα μάτια και να την αποδεχτείς χωρίς να πιστεύεις ότι μπορεί να σου διαλύσει τα «πιστεύω» και τα «θέλω». Ποιος είναι άλλωστε ονειροπόλος; Αυτός που συνεχίζει να ονειρεύεται περπατώντας μέσα σε μια πραγματικότητα που ποτέ (πια) δεν (θα) είναι ευχάριστη, που δεν απογοητεύεται και συνεχίζει να σχεδιάζει (την ευτυχία του;), να τραβάει τις δικές του γραμμές όταν οι άλλοι του λένε «προσγειώσου».
Αν ζυγίσεις καλά τα όνειρά σου και πιστεύεις πραγματικά σ’ αυτά, δεν σταματάς να είσαι ονειροπόλος. Απλά η απομυθοποίηση σε κατεβάζει από τα σύννεφα του αιθεροβάμονος νου και σε βοηθάει να βρεις τα έρμα για να σταματήσεις να «πετάς», και να μάθεις περπατάς δίπλα στα σκατά χωρίς να σε πειράζει κάθε μέρα αυτό που θα μυρίζεις.
Ξέρεις ποιο νομίζω ότι είναι το κακό με αυτή την διαδικασία; To ότι οι περισσότεροι που προσπαθούν να απομυθοποιήσουν αυτά που πιστεύεις δεν ξέρουν/ δεν μπορούν να καταλάβουν ότι «προσγειώνομαι» δεν σημαίνει απαραίτητα και «αποδέχομαι βγάζοντας το σκασμό» (ή θεωρούν ως αμέσως την καλύτερη λύση το να γίνουμε όλοι μαζί τους «another brick in the wall».).
Δεν λέω ότι το κάνουν από κακία, έχω πειστεί από καιρό ότι κάθε άνθρωπος που λέει «προσγειώσου» σε κάποιον δικό του, το κάνει γιατί προσπαθεί να μεταδώσει την πεπατημένη οδό του, γιατί νοιάζεται και θέλει να σε «προφυλάξει» από «περιττά» συναισθήματα απογοήτευσης/φόβου/θυμού/ανησυχίας. Αλλά πιστεύω εξίσου ότι αυτό είναι που μας έχει φάει: Η υπερπροστασία και η μασημένη τροφή.
Στην τελική, it all comes to this: Τι θα κάνεις αν κάποιος σου δείξει ένα απλό δρόμο που φτάνει λίγο πριν τη κορυφή του βουνού, αλλά εσύ προτιμάς να σκαρφαλώσεις τα βράχια γιατί θέλεις να δεις ΜΟΝΟ από την κορυφή τη θέα; («ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΤΗ ΚΟΛΟΘΕΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΑΜΟΚΟΡΦΗ ΛΕΜΕ, σταδιαλα με τους δρόμους σας και τις παρακάμψεις..»)

Που-σου: Sorry για το σεντόνι, αλλά είχα πολύ καιρό να σκεφτώ (γενικώς) και να γράψω (ειδικώς) για ένα θέμα τέτοιου είδους, και ξαφνικά με έβαλες σε παραγωγική σκέψη. Γι’ αυτό, έχω να σου πω merci (έχω πήξει αυτό τον καιρό στη μονογραφία, μέρα-νύχτα ασχολούμαι με ένα θέμα --- my friends call me psychotic --- , έχει γίνει ζελέ ο εγκέφαλός μου, και ούτε καν με γεύση ανανά που είναι και το αγαπημένο μου..). Χιχιχι!

Που-σου#2: Για όλα τα άλλα, εμμμμ……just keep walking και γράφε και πού και πού μπας και ξελασκάρουν λίγο διαβάζοντάς σε και οι δικές μας οι βίδες («γράφε πού και πού» είπε ο άνθρωπος που από το Σεπτέμβρη βρίσκεται στην κοσμάρα του και δεν έχει μυαλό να παρακολουθήσει τίποτα πέρα από τα 5 μέτρα, τι να πω ρε φίλε, δες κάτι τύπους ανθρώπου που κυκλοφορούν στην πιάτσα….).

Yours trellouly,
xxx adrenaline choke xxx