Κυριακή, 6 Οκτωβρίου 2013

φθθθ




Φθινόπωρο (ναί, αυτή η εποχή που πιστεύαμε πως δε θα ξαναδούμε). Κάποτε το περίμενα πως και τι. Ερωτευμένη βλέπεις με τα χρώματά του, τις μυρωδιές του, την ελαφριά μελαγχολία του που χάιδευε το ρομαντικό κι ονειροπόλο κομμάτι του εαυτού μου. Μέχρι που αφομοιώθηκε απ'τον χειμώνα - και συνήθισα την απουσία του, έδιωξα από μέσα μου τα γκρίζα του υπολείμματα, βρήκα άλλα χρώματα κι άλλες μυρωδιές να αγαπήσω. 
Φθινοπώριασε....ξανά. Διάχυτες οι μυρωδιές του....διάχυτη κι η μελαγχολία του. Μα δεν τη θέλω πια! Όχι τώρα που είναι όλα ρευστά, και δύσκολα, και δύσβατα, και τόσο αγέλαστα κι ανασφαλή. Πουτάνα ανασφάλεια, σε είχα γειώσει και πάλι εδώ γυρνάς. Και φέρνεις μαζί σου όλα τα πρέπει - να, μην - και τα γιατί.

Γιατί φθινοπώριασε...κι η μελαγχόλα είναι μπίττερ μα όχι σουίτ.
Ξέρεις γιατί...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου