αγάπη ρε

Κάστρο Μύρινας, Λήμνος

Σου συμβαίνει κι εσένα να ξυπνάς το πρωί μ'ένα τραγούδι καρφωμένο στο μυαλό; Μια εικόνα; Μια φράση; Μια αίσθηση; Κάτι ρε παιδί μου....Ε, σήμερα ξύπνησα με την αίσθηση του Λημνιώτικου αέρα να μου μαστιγώνει τα μάγουλα (αναμνήσεις διακοπών ετσετερά-ετσετερά), ενώ στο πίσω μέρος του εγκεφάχαχαχα (sic) βαρούσε το Down under (κλικ) των Men at work κι αντηχούσε η φράση "Ντάξει, εσύ ζείς στον δικό σου κόσμο". Δεν είναι η πρώτη φορά που μου το λένε αυτό. Και δεν είναι η πρώτη φορά που απαντώ "στ'αρχίδια μου". Γιατί βλέπεις...ο δικός μου κόσμος δεν είναι φτιαγμένος από δήθεν - μάπα υλικό, να το αποφεύγεις. Είναι φτιαγμένος από χρώματα. Μαύρος κάποτε πέρα ως πέρα, άρχισε να ξανοίγει και να παίζει μουτζούρη με αποχρώσεις του τυρκουάζ και όχι μόνο. Δελτία ειδήσεων δεν υπάρχουν. Μόνο βόλτες στο πάρκο και στα σοκάκια, εκεί που συναντάς κάθε μέρα παππούδια χυμένα στα παγκάκια, βουβά και βουρκωμένα. Σ'αυτόν τον κόσμο δεν τα προσπερνάς - κάθεσαι δίπλα τους, τους πιάνεις το χέρι, σκας ένα χαμόγελο και μ'ένα νεύμα σου, αδειάζουν τον πόνο που επιμελώς έμαθαν να σφαλίζουν στην ψυχή τους. Γιατί στον κόσμο αυτό, η "καλημέρα" βγαίνει αβίαστα - κι ας είναι γεμάτη σκατά και πίσσα και πούπουλα ελέφαντα (σουρεάλ στη νιοστή) - πες την τη γαμημένη. Ίσως κάποιος την "αρπάξει" και τη σφαλίσει στη χούφτα του, σα φυλαχτό έτοιμο να ξορκίσει την όποια μαυρίλα. Α, ναί...στον κόσμο αυτό δε χωράνε παρτάκηδες. Τρώνε πόρτα στη μούρη και κλωτσά στη βουβωνική. Ξέρεις....απ'αυτές που στον δικό σου κόσμο, κάφροι απύθμενης βλακείας ρίχνουν στα αδέσποτα. Απ'τις ίδιες που, νοητά ή ανόητα, εξαπολύουν στον γείτονα, στην κατσίκα του, στον φράχτη και σ'όποιον ή ότι τολμά να διαταράξει τη μαλακία που τους διακατέχει. Τα κόμπλεξ σας και σ'άλλη παραλία - αφήστε με  στον δικό μου κόσμο, να παλεύω με τους προσωπικούς μου δαίμονες και να δίνω αξία σε αυτά που συντηρούν το χαμόγελο στα χείλη μου. 


Ντάξει, δε θα πω μεγάλα λόγια - αλλά άναψε ξανά η φωτεινή ένδειξη "blogging" και λέω να πάω να πάρω έξτρα λυχνίες. 

Πι-ες : Σ'ευχαριστώ που μ'έκανες να κλάψω...σα ν'αναπνέω καλύτερα τώρα.




εύη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Instagram