Τρίτη, 7 Μαΐου 2013

on the road again


Ήθελα να γράψω για το φετινό Πάσχα. Μετά σκέφτηκα ότι δεν κατάλαβα Πάσχα φέτος - αν εξαιρέσεις τη χιλιοπαιγμένη (αριστούργημα, οκ, παίξτε και τίποτε άλλο όμως) υπερπαραγωγή του Zeffirelli, τον "ρούφα χοληστερίνη" οβελία, τα "ρούφα κι άλλη χοληστερίνη μαλάκα"  ματωβαμμένα αυγά και τα "εγώ τον έχω μεγαλύτερο" βεγγαλικά, το βράδυ της Ανάστασης. Ντάξει, κι ο αριστερός ψάλτης που σ'έκανε να κλαίς χωρίς λόγο. Αλλά η γλυκειά μου φαβούλα, μου συνέστησε αυτό το εξαιρετικό κείμενο, που ήρθε να μου θυμίσει το πόσο πολύτιμη τελικά μπορεί να εξελιχθεί η βιωματική κατάθλιψη, όσο οξύμωρο κι αν σου ακούγεται αυτό.

Αν το καλοσκεφτείς θα διαπιστώσεις ότι πράγματι, η κατάθλιψη μπορεί να σου βγεί σε καλό, αρκεί να βρείς το κουμπί της και να την διαχειριστείς καταλλήλως - μη επιτρέποντάς της να σε "διαχειριστεί" εκείνη. Και δε σου μιλάω μόνο για τα ξεκαθαρίσματα που κάνεις μέσα σου και γύρω σου. Σου μιλάω πρωτίστως για τα όσα αποκομίζεις στα πλαίσια της εν τω βάθει αναγέννησης.

Προσωπικά, το αποκαλώ ωρίμανση. Και στο λέω εγώ που ένα χρόνο πριν, κλεισμένη στην επιμελώς ημιδιάφανη φουσκίτσα μου κι αποκομμένη από την όποια πραγματικότητα, έστρωνα κώλο στην κρεβατάρα μου σκοτώνοντας ζόμπυ στο playstation. Κι ως ωρίμανση, δεν εννοώ απαραίτητα το ότι σηκώθηκα από την κρεβατάρα μου κι έστειλα τα ζόμπυ σε άλλο γαλαξία. Αλλά κυρίως, πως - παρότι γνήσιο κωλόψαρο με τα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα να τσακίζουν κόκκαλα και το σπαραξικάρδιο κλαψομούνιασμα να καραδοκεί - είμαι πλέον σε θέση να λειτουργώ με βάση τόσο το συναίσθημα, όσο και με τη λογική. Και, πίστεψέ με, δεν είναι εύκολο - ως γνήσιο κωλόψαρο κλπ κλπ - αλλά είναι εφικτό. Ο δρόμος είναι μακρύς, ίσως κακοτράχαλος και με πολλά εμπόδια.Αλλά, όσο περνά ο καιρός, ο διαχωρισμός γίνεται ακόμη πιό εύκολος.

Όλα είναι θέμα επιλογών. Επιλέγω να λειτουργώ με βάση τη λογική, επιλέγω να λειτουργώ με βάση το συναίσθημα, ή απλά, μαθαίνω να τα διαχειρίζομαι κρατώντας τις ισορροπίες που έχω θέσει, ανακτώντας τη χαμένη μου αυτοπεποίθηση και βλέποντας μέρα με τη μέρα την αγάπη για τον εαυτό μου να μεγαλώνει. Να, όπως τώρα. Bloggάρω, κι έχω τόσα να γράψω ακόμη, αλλά ο σκύλος μου μου γλύφει τις πατούσες σα να λέει "έι! είμαι κι εγώ εδώ...". Σόρρυ, αλλά το συναίσθημα υπερτερεί... ;)