Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012

breathe






 Άλλοι πνίγουν το κουνέλι (sic). Άλλοι πνίγουν τον πόνο τους στο πιοτό. Εγώ το πνίγω γενικότερα. Το πνίγω και με πνίγει. Ψάχνω ανάσες - κυριολεκτικά και μεταφορικά. Στό'χα αναλύσει και παλιότερα - θα σου το έδειχνα αλλά έκανα μαλακία κι έσβησα το παλιό μπλογκ - τό'πνιξα στη γούρνα του ιντερνέτι. Το κατάλαβες ότι ο "πνιγμός" είναι το θέμα μας ή όχι ακόμα; Να στο κάνω πιό λιανά λοιπόν με μια φράση : διαταραχή πανικού. Θες να μάθεις τί είναι αυτό; Δεν θέλεις, πίστεψέ με. Δεν θες να ξέρεις πώς είναι να φοβάσαι τον φόβο τον ίδιο. Δεν θες να ξέρεις πώς είναι να βουλιάζεις σ'έναν κυκεώνα επαναλαμβανόμενων σκέψεων που μουδιάζουν σώμα και ψυχή. Δεν θες να ξέρεις πώς είναι να χάνεις στιγμές, ανθρώπους, τη ζωή την ίδια, από κάτι που παλεύεις να ελέγξεις αλλά δεν μπορείς. Να θες να πας να δείς την αδερφή σου στο θέατρο και να μην τολμάς να βγείς από το σπίτι. Να θες να πας σινεμά, για καφέ, μια εκδρομή, μια βόλτα με το αίσθημα και να μην μπορείς να σηκώσεις τον κώλο σου απ'το κρεβάτι. Και ξέρεις τί το κάνει πιό δύσκολο; Το να σου λένε κάποιοι πως μπορείς να το παλέψεις μόνη σου. Πως είσαι δυνατή, πως δε χρειάζεσαι θεραπείες και φάρμακα, πως όλα είναι στο μυαλό σου και βάλτο κάτω και άλλαξτου τα φώτα και η ζωή είναι ωραία και τα πουλάκια κελαηδάνε και δε σου έλειψε τίποτα και δε νοείται εσύ να έχεις τέτοιο πρόβλημα γιατί δεν είναι καν πρόβλημα και ο κόσμος έχει αληθινά προβλήματα και σύνελθε και άσε τα χαζά και μη μας ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΕΙΣ- και άντε γαμηθείτε λέω εγώ. Όχι, δεν είμαι δυνατή. Κι αν αυτό σας απογοητεύει, ω, γουέλ...κανείς δεν είναι τέλειος. Και σίγουρα ούτε κι εγώ. Ποτέ δεν ήμουν, ποτέ δε θα είμαι. Μόνο που θέλω να γίνω πάλι όπως ήμουν, πριν μπεί στη ζωή μου αυτό το γαμήδι. Είπες κάτι; Σε νοιάζει τί θα πεί ο κόσμος; Να σου πω εγώ για τον κόσμο. Στο μουνί του σ'έχει γραμμένο. Το μόνο που θέλει από σένα ο "κόσμος" είναι να βλέπει τα χάλια σου, να μυρίζει τα σκατά σου, να σχολιάζει την καμπούρα σου, αγνοώντας επιδεικτικά τη σαπίλα που κουβαλά. Και βάλτο επιτέλους καλά στο μυαλό σου : αν θες να ζήσεις ευτυχισμένος δίχως να γαμάς τον εαυτό σου και τους γύρω σου, πρέπει να αποτινάξεις από πάνω σου την έγνοια του κόσμου.

Και να σου πω και το άλλο. Ξέρεις ποιό είναι το καλό σ'αυτή την υπόθεση; Πως ξεχωρίζουν στη ζωή σου οι άνθρωποι που σ'αγαπάνε πραγματικά. Που σε γουστάρουν γι'αυτό που είσαι, κι ας μην είσαι όπως θά'θελες να είσαι ή όπως αυτοί θά'θελαν να είσαι - αλλά θα έρθει κι αυτή η στιγμή και τότε να δείς γούστα. Που σε νοιάζονται, κι ας μην μπορούν να βοηθήσουν έμπρακτα. Ξέρεις ότι είναι εκεί και πως θα είναι δίπλα σου ανά πάσα στιγμή, καμιά φορά χωρίς να το ζητήσεις. Κι είναι κι οι άλλοι που δεν αντέχουν αυτόν σου τον εαυτό και απομακρύνονται. Και καλά κάνουν στην τελική. Δεν είναι κι εύκολο να έχεις τα σκατά σου και να σου φορτώνουν κι άλλα σκατά και να μην μπορείς να διαχειριστείς ούτε τα μεν ούτε τα δε. Και καμιά φορά κάνεις την καρδιά σου πέτρα και τους απομακρύνεις πριν κάνουν καν την κίνηση. Γιατί τους αγαπάς - ίσως περισσότερο απ'όσο πρέπει. Ή ακόμη, λιγότερο απ'όσο τους αξίζει. Κι έτσι λοιπόν, μένεις μ'αυτούς που αντέχουν ακόμα. Κι η ζωή συνεχίζεται.


Θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες. Το κλείνω εδώ - ούτως ή άλλως θα τα λέμε συχνότερα πλέον. Υπαίτιος αυτού του ποστ είναι η Βάσσια. Η γλυκειά μου Βάσσια που μπήκε στη ζωή μου με τις όμορφες δημιουργίες της (κλικ στο δημιουργίες ντε) και εξελίσσεται σταδιακά σε κάτι άλλο, που πλησιάζει τον όρο "αδελφή ψυχή". Και την ευχαριστώ για όλα (ξέρεις εσύ). Κι επειδή υπήρξε και φίρμα μπλογκερού (ξεκινώ να δίνω στεγνά...), προειδοποίησα για στρώσιμο χαλιού. Το χαλί λοιπόν εστρώθη, το γλυκό του κουταλιού έχει ήδη σερβιριστεί κι ο λαός σου απαιτεί το καμπάκ πάραυτα. Σε φιλώ.


Ακούμε ΔΥΝΑΤΑ και νοιώθουμε στίχο-στίχο, το Madness των Muse. 




18 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Pote den hmastan polu konta, xereis auto pou lene kollites, kolos kai vraki. Auto oxi giati den ithela, alla giati ginotan! Kathomai kai katholou ston kolo mu? Mia Athina, mia Ispania, mia Souidia... Ahdia katantisa pia...:P Parola auta, thelw na xereis oti eisai apo tis kalyteres kai polutimoteres files mou! Kai isws auto se kanei polutimi, oti de mporw na se exw opote thelw!:) Gia thn dispnoia, trwge mentes( karameles, tsixles, o,ti thes) Boithaei, tha to deis! Se filw h treli mikri sou Julia! :***

Σταυρούλα είπε...

Μικρή μου e-ανιψούλα, μη διστάσεις να ζητήσεις βοήθεια από επαγγελματία, αν αυτό σε βοηθήσει (σκέψου τη Βάσια). Οκ?

Υ.Γ. Μικρή μου βρωμοστομούλα, έπρεπε να σε προσφωνήσω :P

εύη είπε...

Μικρή μου Τζούλια(όργιο τεράστιο), καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά όταν βλέπεις πιό συχνά κάποιον που μένει στη Σουηδία παρά αυτόν που βρίσκεται στην ίδια πόλη με σένα. Ότι είσαι μια αηδία είναι γνωστό...(και νά'ξερες πόσο ζηλεύω αυτή την αηδία, που με παρακαλάνε να πάω Σαλόνικα,1,5 ώρα δρόμο το κέρατό μου,και δεν ξεκουνάω). Σε φιλώ και κρατώ αυτό για την Βουδαπέστη μπας και... :*

εύη είπε...

Σταυρουλίνα μου, το έχω κάνει. Και δεν το πήγα ως το τέλος από λανθασμένη εκτίμηση των δυνατοτήτων μου. Ξεκινάμε λοιπόν από την αρχή... ;)

Που.σου. : Έχοντας δηλώσει κατ'επανάληψη το πόσο αθυρόστομη είμαι, χώνε ελεύθερα... :*

Σταυρούλα είπε...

Το ξέρω και δε χώνω. Τρυφερά θα το λεγα ;)
Πρόσεχε τον εαυτό σου, κοριτσάκι μου .Σμουτς

εύη είπε...

Βρε χώνε σου λέω. Τζάμπα είναι και βοηθά ενίοτε. :)
Φιλί στο μούτρο*

Vassia Foux είπε...

παω να βαλω λιγο τα κλαμματα κ ερχομαι :)

εύη είπε...

Κλάψε,σκουπίσου,χαμογέλα,φάε μια σοκολάτα και ξεκίνα να γράφεις. Ο κούριερ αργεί(μουχαχα). :*

Vassia Foux είπε...

xaxax sikwnomoun twra gia merenta (me parakoloutheis etsi? :) )

εύη είπε...

Δεν γνωρίζω-δεν απαντώ. Τα παράπονά σας στο σύμπαν, στον Κοέλο και...αλλάζεις συζήτηση, έτσι; Στρώσου και γράφε λέμε! (συνοδεύω στη μερέντα.. :) )

Vassia Foux είπε...

"η ζωή είναι ωραία και τα πουλάκια κελαηδάνε" η φραση που σε ξεσκιζει περισσοτερο και σου ερχεται να πας να πνιξεις ολα τα πουλακια που δεν σου φταινε και σε τιποτα τα καημενα, αχ.. Το κειμενο σου θα ηθελα να το τυπωσω και να το μοιρασω σε πολυ κοσμο, με bold το κομματι για το τι θελει ο κοσμος. Βασικα τωρα που το σκεφτομαι, θα το αποστηθισω και θα το πεταω απο εδω και απο εκει σε ανυποπτο χρονο (εχω σκυλιασει αυτη τη στιγμη, δεν εχεις ιδεαχαχα). Κατα τα αλλα παίρνω το χαλι μου και παω να δω που θα το στρωσω γιατι εχει αρχισει και κανει κρυο αυτες τις μερες ;) σε φιλω και εγω σοουλμειτ :)

εύη είπε...

χαχα - δεν έχεις ανάγκη το κείμενό μου. Έχεις τα δικά σου που φωνάζουν όσο αυτό. Ξέρω ότι με καταλαβαίνεις όσο κανείς κι αυτό μου δίνει κουράγιο. Σε φιλώ ρε παλιοσκορπίνα (σιχτίρια :p ) - εν αναμονή του καμπάκ σας μανδάμ (και του κούριερ - μην ξεχνιόμαστε... :p).

Ανώνυμος είπε...

"adrenaline choke": Στην αργκό όσων πάσχουν από διαταραχή πανικού, η κατάσταση στην οποία ο/η πάσχων/πάσχουσα νοιώθει να πνίγεται από την έκκριση αδρεναλίνης κατά τη διάρκεια μιας κρίσης πανικού (δύσπνοια, ζαλάδα, αίσθηση αποπροσανατολισμού κτλ).

Για να ξέρεις, ότι δεν είσαι μόνη. Γ@μησέ τα. Θα μπορούσα να σου πω πολλά, για τις δικές μου εμπειρίες από το exclusive club των κρίσεων πανικού (να σας κεράσω μία δύσπνοια; Μία λυποθυμία;) αλλά τα ξέρεις από πρώτο χέρι ήδη.

Απλά φρόντισε να σε αγαπάς. Κάντο εγωιστικά, για σενα που είσαι τα πάντα για σένα (με μουσική υπόκρουση Χ.Κλυνν "Αχ ποοοοοόσο μ'αγάπησα, ποοοόσο...") και μετααααά για το χατήρι όσων σε αγαπούν ή έστω, νοιάζονται με τον τρόπο τους για σένα (*wink***wink*). (και μην πικραίνεσαι αν κάποιοι απομακρύνονται - ίσως να παλεύουν και αυτοί με τον εαυτό τους και να μην έχουν δυνάμεις για τους άλλους, ίσως αυτή να είναι η άμυνά τους απέναντι στη δική τους άβυσσο, μην τους κρατάς κακία..).

Και για να στο ελαφρύνω λίγο, κρίση-ξεκρίση,κανόνισε, μη σε πιάσουν πάλι οι μαύρες σου και χαθείς από το blog, γιατί θα μπαίνω κάθε βδομάδα μέσα και θα σου αφήνω μήνυμα μέχρι να στουμπώσει το ιντερνέτι ("Θωμά είσαι σπίτι; Γιατί σε παιρνω και μιλααααααάει....").

Φιλιά θεόμουρλο (τώρα που το ξομολογήθηκες, επιτρέπονται οι χαρακτηρισμοί;) και να προσέχεις τον πιτσιλωτό σου δράκο (πού ξέρεις, μπορεί κάποια στιγμή να θελήσω όντως να ζευγαρώσω τον δικό μου και να γίνουμε συμπεθέρες εξ οικοσίτων φοβιών - tres sic, μισό να βάλω και το καπέλο μου με το φτερό πέρδικας).

xxx adrenaline choke xxx

εύη είπε...

Τσοκάκι (sic), με τέτοια σχόλια δεν πάω πουθενά λέμε. :p
Πόσο δίκιο έχεις - σε όλα.
Θεόμουρλο ήμουν πάντα. Τώρα πλέον επίσημα και με χαρτί. Χα! Ζήτω οι δράκοι και οι πέρδικες!
Κρατώ την κουμπαριά σαν υπόσχεση. Και το ότι θα περνάς κάθε βδομάδα και θα στουμπώνεις το ιντερνέτι.
Κι εμένα, που έχω καραστουμπώσει αλλά κλάιν!

Ανώνυμος είπε...

emeis ta mikra paidia kalo einai na diabazoume kai kapoies leksoules poy den tis kseroume oxi tipota allo alla na ths mathoyme kiolas:-p.goustarw para poli pou wres wres kaneis to mpam kai ekfrazeis ta mesa sou fwnaxta h grapta....opws sou exw pei palaiotera o egkefalos sou exei poli megalo orizonta kai ola ta parapanw einai ena poli mikro kommataki.tha hthela para poly kapoia stigmh afton ton orizontai na ton dw se ena xarti h mia movie pou opws esy tha mporouses na grapseis....to poulaki gav gav me poly agaph.....:-)

εύη είπε...

Χα! Σε βρήκα με την τρίτη ρουφιανόπουλο.. :)
Ο εγκέφαλός μου είναι είδος υπό μελέτη και μπόλικα ηλεκτροσόκ. Υπόσχομαι να σας ξεπατώσω στους καφέδες εν καιρώ. Φιλιά*

είπε...

κοιτα..

η ζωη ειναι σαφως ωραια αλλα αμα σε πιανουν τετοια δυσκολα, πως να τη δεις την ομορφια!
δεν εχω συμβουλες, σαφως κι εχω ζησει παρομοια.. αν αυτο βοηθαει

βαλε κατω λιστες μ αρεσει / δε μ αρεσει κι ακολουθα τα δικα σου μονοπατια..

ρε κοριτσι ποιο ηταν το παλιο σου μπλογκ;

Vivi Sofianou είπε...

εξαιρετικο, αιχμηρο και εύγλωτα αθυροστομο το κείμενο σου και μπραβο σου
Εκείνο που τρελλαίνει τους ανθρώπους με πανικούς δεν ειναι μόνο όλες οι ηλιθιότητες και οι άδειες παρηγοριές που δίνουν αυτοί που ουσιαστικα θέλουν να τους ξεφορτωθούν και να συνεχίσουν να περνάνε καλά το απόγευμα τους ενώ εσύ νοιώθεις να σβύνεις, αλλά να σου λένε κι απο πάνω " δεν έχεις τίποτα. Το κάνεις γιατί αποζητάς την προσοχή των άλλων".
Θα ήθελα να το πάθουν για να δούν την γλύκα της ιστορίας.
Θα ήμουν πολύ κακιά για να το ευχηθώ απ την ψυχή μου.
Είναι φρικτή εμπειρία