Καπάου


Στο "Νόημα της ζωής" κατά Monty Python, o κος Creosote αφού τρώει τον άμπακο και ξερνά τον Βόσπορο, εκρήγνυται  εντυπωσιακά σκορπώντας τα σωθικά του στους θαμώνες του εστιατορίου - αν ΔΕΝ το έχεις δεί πάτα εδώ, αφού πρώτα αυτομαστιγωθείς 25 φορές και μάθεις απ'έξω στίχο-στίχο αυτό. Στον μικρόκοσμό μου είμαι ένα βήμα πριν την μέντα και το επακόλουθο - τί ποιά μέντα;...αυτοχαστουκίσου 30 φορές γιατί πήδηξες επιδεικτικά το βίντεο.

Εκ των υστέρων η προειδοποίηση : η συνοχή αγνοείται. 


Αυτό που λες. Τρως, τρως, τρως ό,τι μαλακία σου σερβίρουν γιατί δεν έχεις τ'αρχίδια να πείς "φτάνει φίλε, χόρτασα" και φουσκώνεις, φουσκώνεις, φουσκώνεις...και ξες, όλο αυτό κάπου θα χτυπήσει. Κάπου θα βρεί μια τρυπούλα να ξεμυτίσει και να σου γαμήσει την καλημέρα. Κι όλο χώνεσαι στον μικρόκοσμό σου γιατί η πραγματικότητα σε ζαλίζει, σε αποσυντονίζει, σε στέλνει στο διάολο και καλά να έχεις παρέα...όταν είσαι μόνος, εκεί να δείς γαμήσι. Σε πυρακτωμένο καζάνι με μπούκοβο, ταμπάσκο και ρεντ χοτ τσίλι πέππερ (χάου λόνγκ-χάου λονγκ...).


Κι είναι κι αυτοί οι άλλοι...που σηκώνουν το πόδι και σου ρίχνουν ένα κατούρημα και σε μαρκάρουν. Σε ποτίζουν με το οξύ τους και σε δηλώνουν κτήμα τους. Σε ρίχνουν σε μια γωνιά να ζέχνεις αμφιβολία κι απελπισία κι απογοήτευση κι ανασφάλεια του κερατά κι εξαφανίζονται....μέχρι να ξημερώσει η μέρα που, σαν άλλοι Jack Torrance ( The shining - King, Kubrick, Nicholson, ο σωστός σινεφίλ το έχει δεί τουλάχιστον πέντε φορές για να το γουστάρει) σου φτύνουν ένα "Wendy, i'm home!" και σε κυνηγούν με το τσεκούρι για να κόψουν ένα ακόμη κομμάτι απ'το είναι σου, προτού φύγουν ξανά.


Αυτό. Μην την ψάχνεις τη δουλειά παραπέρα - πιό βάθος τερμάτισες. Ψάχνεις στιγμές για να σου βγεί το χαμόγελο και να το αρπάξεις, πριν το καταπιεί η μαυρίλα. Πριν λίγες μέρες στη δουλειά, εκεί που καθόμουν άκουσα μια μελωδία να προσπαθεί να καβαλήσει τους ήχους του τσιμέντου της μουντίλας και του πεζοδρομίου - βγήκα στο μπαλκόνι κι αντίκρυσα δυό παλικαράκια, που μ'ένα φλάουτο (ω,ναί...πόσο όμορφο ηχητικά, μα τον Τουτατή...) κι ένα ακορντεόν σκορπούσαν απλόχερα νότες πολύχρωμες, γεμάτες αγάπη, και ήλιο, και καλοσύνη κι αισιοδοξία. Ναί ρε φίλε. Αισιοδοξία. Πόσο πολύτιμη ήταν τούτη η στιγμή. Και την κρατώ σα φυλαχτό απ'την ώρα εκείνη. Και λίγο-λίγο την αφήνω να σκουπίζει το οξύ από το δέρμα. 


Αυτό. Δυνατά. Μέχρι να γίνουν οι χτύποι στιγμή.


εύη

2 σχόλια:

  1. Μια ωρα σκεφτομαι τι να σου γραψω, αλλα δεν... Ελα Αθηνα :) αυτο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γλυκειά μου.. :) Και να πάω κόντρα στο ρεύμα του επιστροφή στη φύση;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Instagram