Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

πίου



Αν περίμενες ποστ για εκλογές, σφαλιάρες, "καλύτερα να σου βγεί το μάτι παρά τ'όνομα", δντ, γιούρο κλπ, πέρνα σε καμιά βδομάδα, μήνα, όταν. Επίσης, αν περίμενες σοβαρό τίτλο, ατύχησες εις διπλούν. Το σύστημα έχει πάθει υπερφόρτωση και θέλει λάιτ πράγματα μέχρι βλακείας και οξείας αηδίας, προτού βαρέσει μπιέλα. Ευχαριστώ.

Που λες, μού'φερε το αδέρφι δώρο στα γενέθλιά μου το "Ο Πόλεμος της Τέχνης", του Steven Pressfield (τον οποίο αγαπώ πολύ μετά τις "Πύλες της Φωτιάς").  Στο εισαγωγικό σημείωμα ο Robert McKee (νάν' καλά η γουίκι...) γράφει : "Ο Στίβεν Πρέσσφιλντ έγραψε τον Πόλεμο της τέχνης για μένα. Αναμφίβολα τον έγραψε και για εσάς επίσης, αλλά ξέρω ότι το έκανε σαφώς για μένα μια που κατέχω ολυμπιακά ρεκόρ στο θέμα της αναβλητικότητας.". Καταρχήν, κάποιος να ενημερώσει τον κύριο ότι το βιβλίο αυτό γράφτηκε για ΜΕΝΑ. Ολυμπιακά ρεκόρ και μάντολες...εδώ σου λέω μου το πήρε στα γενέθλιά μου, τον Φλεβάρη, κι έχουμε Ιούνη. Επίσης, στο λήμα αναβλητικότητα πρέπει να μπεί φωτό μου ασάπ, ως η επιτομή αυτής προσωποποιημένη. 
Παύση. Τέστ. σ. σσσ. Είχε κολλήσει το σ προς στιγμήν. Θηρίο αυτό το λαπτοπάκι....φτού σου καμάρι μου. σσσσσ - αυτά είναι. Άξιο!
......
Έχει ζέστη, στό'πα; Αισθάνομαι έναν-έναν τους λαμπτήρες στον εγκέφαλο να καίγονται. Χώνω τα πόδια στην μπανιέρα για ένα αρκτικό ποδόλουτρο και πιάνει το αυτί μου ένα ανεπαίθητο τσσσσσσσσ, καθώς το παγωμένο νεράκι προσγειώνεται στην καυτή πατούσα μου. Ούφ...
Τί λέγαμε; Για τον Pressfield και την αναβλητικότητα. "Οι περισσότεροι από μας έχουμε δυο ζωές. Τη μία, που τη ζούμε, και την άλλη, που υπάρχει μέσα μας και δεν τη ζούμε. ". 
Κατάλαβες;
Cap λέμε, γαμώ το κέρατό μου! Cap και στο διάολο τα πρέπει και τα μη. Αυτά.
Εγώ τώρα πάω να διαβάσω το υπόλοιπο, γιατί ήδη το ανέβαλλα αρκετή ώρα και δε μ 'αρέσει πια αυτό το ρήμα λέμε.
Εσύ, άνοιξε το γιουτιούμπι, γράψε The Temper Trap και Rabbit Hole και άκουσέ το δυνατά.
Σί για. 


6 σχόλια:

  1. απιστευτη ζεστη.. νομιζω ζω τις πιο καυτες στιγμες μου χχχ
    εχει και τις απολαυσεις του ομως το ατιμο

    νιωθω λιγο μαζοχιστρια που δε θελω να τελειωσει ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μαζοχίστρια είσαι λιγουλάκι... ;)
    Αν το δούμε όμως πρακτικά (χειμώνας, κρύο, πετρέλαιο στα ύψη) σα να έχεις ένα δίκιο. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "Οι πύλες της φωτιάς" νομίζω ότι είναι η εισαγωγή των περισσότερων στον κόσμο του ιστορικού μυθιστορήματος, so... welcome I guess. :) Το ίδιο ωραίο είναι και το "οι αρετές του πολέμου", του ίδιου, αν και έχω καιρό να το διαβάσω, ακόμα το θυμάμαι.
    Όμως μετά από πολλά, πολλά βιβλία του είδους, έχω να σου προτείνω δύο βιβλία που δεν θα θες να τα αφήσεις...Όχι του Πρεσσφιλντ, αλλά του Μάσσιμο Μανφρέντι: "Η τελευταία λεγεώνα" και "η αυτοκρατορία των Δράκων". Νομίζω ότι σου ταιριάζουν περισσότερο σαν βιβλία, γιατί εκτός απο ιστορικά στοιχεία και πολεμικές περιγραφές (που κουράζουν λίγο), έχουν και δυνατό story..
    Και, αν αντέχει το στομάχι σου, δοκίμασε και το "Χρησμό" του ίδιου. Όχι, δεν είναι θρίλερ, αφορά την εποχή της Χούντας και after. Την πρώτη φορά που το ξεκίνησα το άφησα μερικές δεκάδες σελίδες μετά την αρχή, ήταν πολύ δυνατό. Όταν το ξανάπιασα και το τελείωσα, νόμίζω ότι άλλαξε κάτι μέσα μου.

    Αμαν, αν ξεκινήσω να θυμάμαι θα σου γράψω ολόκληρη λίστα με προτάσεις.. so I stop. Αν βρεθούν μπροστά σου οι τίτλοι, μην χάσεις ευκαιρία!!!!

    xxx adrenaline choke xxx

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ανώνυμε ("adrenaline choke"?),έχω το "Ο Πύργος της Μοναξιάς" του Μανφρέντι. Αν και το διάβασα πριν πολλά χρόνια, θυμάμαι πως έμεινα με τις καλύτερες των εντυπώσεων, απλά δεν έτυχε να διαβάσω κάποιο άλλο βιβλίο του, παρότι γνωρίζω αρκετούς τίτλους. Για την "Τελευταία Λεγεώνα" έχω ακούσει τα καλύτερα...το προσθέτω στη λίστα μου λοιπόν! Any other suggestions? :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Suggestions...? Ο,ΤΙ γράφει "Μανφρέντι" επάνω. :) Πέρα από την πλάκα (ποιά πλάκα; Ο άνθρωπος δεν παίζεται..), έχω να προτείνω επίσης
    1)τον Μίκα Βάλταρι, που όλοι λένε για τον "Μαύρο Άγγελο" του (χρόνος: Βυζάντιο), αλλά για μένα ξεχωρίζει εξίσου και με το βιβλίο "ο Αιγύπτιος" (προφανής ο χρόνος αφήγησης, και οι 736 σελίδες του, από εισαγωγή μέχρι τελευταία τελεία, κυλάνε σαν νερό).
    2) Σε κάτι μεγαλύτερο και πιο βαρυ (769 σελίδες, να το τυλίξω ή θα το φάτε εδώ;) έχω τον "Ξεχασμένο Στρατιώτη" του Guy Sajer (Β' Παγκόσμιος - Βέρμαχτ- απίστευτο βιβλίο - και πανάκριβο-)
    3) Ωραίος και πολύ...επικολυρικός είναι και ο Νίκολας Νικάστρο με το "Ακλόνητος βράχος" (χρόνος: μάχη της Σφακτηρίας, 425 π.Χ.) αλλά και
    4) ο Ρος Λέκι με τον "Αννίβα" και
    5)last but not least o Έλληνας Π.Μπαλτάκος με "Το τέλος του Εφιάλτη" και τους "Ερμοκοπίδες" (το τελευταίο δεν με ενθουσίασε, το "τέλος του Εφιάλτη" ήταν καλύτερο από πολλές απόψεις).

    Να σου πω τί θα έσωζε άπαντες τους εν Ελλάδι βιβλιοφάγους: Λέσχες Ανάγνωσης με δυνατότητα interchange. Ακατόρθωτο?

    Καλό καλοκαίρι να έχουμε, και αφού δεν παίζει φράγκο ας ταξιδέψουμε με τα βιβλία.

    xxx adrenaline choke xxx (μεταξύ άλλων εϋφυών επωνύμων..)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μεγάλε μου γρίφε (θα σε λύσω eventually...), μερσί για τις προτάσεις. Θα χτυπήσω Μανφρέντι σε πρώτη φάση. ;)

    "Λέσχες Ανάγνωσης με δυνατότητα interchange. Ακατόρθωτο?
    "

    Καθόλου. Αν μην τι άλλο όμως, θέλει χρόνο και διάθεση - ακριβιθώρητα both.

    ΑπάντησηΔιαγραφή