Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

πίου



Αν περίμενες ποστ για εκλογές, σφαλιάρες, "καλύτερα να σου βγεί το μάτι παρά τ'όνομα", δντ, γιούρο κλπ, πέρνα σε καμιά βδομάδα, μήνα, όταν. Επίσης, αν περίμενες σοβαρό τίτλο, ατύχησες εις διπλούν. Το σύστημα έχει πάθει υπερφόρτωση και θέλει λάιτ πράγματα μέχρι βλακείας και οξείας αηδίας, προτού βαρέσει μπιέλα. Ευχαριστώ.

Που λες, μού'φερε το αδέρφι δώρο στα γενέθλιά μου το "Ο Πόλεμος της Τέχνης", του Steven Pressfield (τον οποίο αγαπώ πολύ μετά τις "Πύλες της Φωτιάς").  Στο εισαγωγικό σημείωμα ο Robert McKee (νάν' καλά η γουίκι...) γράφει : "Ο Στίβεν Πρέσσφιλντ έγραψε τον Πόλεμο της τέχνης για μένα. Αναμφίβολα τον έγραψε και για εσάς επίσης, αλλά ξέρω ότι το έκανε σαφώς για μένα μια που κατέχω ολυμπιακά ρεκόρ στο θέμα της αναβλητικότητας.". Καταρχήν, κάποιος να ενημερώσει τον κύριο ότι το βιβλίο αυτό γράφτηκε για ΜΕΝΑ. Ολυμπιακά ρεκόρ και μάντολες...εδώ σου λέω μου το πήρε στα γενέθλιά μου, τον Φλεβάρη, κι έχουμε Ιούνη. Επίσης, στο λήμα αναβλητικότητα πρέπει να μπεί φωτό μου ασάπ, ως η επιτομή αυτής προσωποποιημένη. 
Παύση. Τέστ. σ. σσσ. Είχε κολλήσει το σ προς στιγμήν. Θηρίο αυτό το λαπτοπάκι....φτού σου καμάρι μου. σσσσσ - αυτά είναι. Άξιο!
......
Έχει ζέστη, στό'πα; Αισθάνομαι έναν-έναν τους λαμπτήρες στον εγκέφαλο να καίγονται. Χώνω τα πόδια στην μπανιέρα για ένα αρκτικό ποδόλουτρο και πιάνει το αυτί μου ένα ανεπαίθητο τσσσσσσσσ, καθώς το παγωμένο νεράκι προσγειώνεται στην καυτή πατούσα μου. Ούφ...
Τί λέγαμε; Για τον Pressfield και την αναβλητικότητα. "Οι περισσότεροι από μας έχουμε δυο ζωές. Τη μία, που τη ζούμε, και την άλλη, που υπάρχει μέσα μας και δεν τη ζούμε. ". 
Κατάλαβες;
Cap λέμε, γαμώ το κέρατό μου! Cap και στο διάολο τα πρέπει και τα μη. Αυτά.
Εγώ τώρα πάω να διαβάσω το υπόλοιπο, γιατί ήδη το ανέβαλλα αρκετή ώρα και δε μ 'αρέσει πια αυτό το ρήμα λέμε.
Εσύ, άνοιξε το γιουτιούμπι, γράψε The Temper Trap και Rabbit Hole και άκουσέ το δυνατά.
Σί για.