Σάββατο, 19 Φεβρουαρίου 2011

Μόρνινγκ


Πρωϊνό ξύπνημα : μαλλί αλά Γούλβεριν και τσίμπλα ως το μάγουλο. Το προσωπικό μου ξυπνητήρι-γούφ σε απόσταση αναπνοής από τη μούρη μου, κουνάει ουρά κι ετοιμάζεται να με γλύψει πατώκορφα. Τα σκεπάσματα με κρατούν επιμελώς καθηλωμένη ενώ ο πόνος, εκτελεί χρέη μεσαιωνικών βασανιστηρίων - φρίκιν πίριοντ...Μετά πολλών προσπαθειών, κι ενώ το ξυπνητήρι-γούφ μ'έχει ενυδατώσει ικανοποιητικά για το υπόλοιπο της ημέρας, εγκαταλείπω το κρεβατάμπλ και πατάω έδαφος. Ανεπαίσθητη μεν, αντιληπτή δε, η μυρωδιά του φρέσκου καφέ φτάνει στο αριστερό μου ρουθούνι - το δεξί ήτο ακόμη μπουκωμένο. Κατευθύνομαι με αργόσυρτο βηματισμό και ύφος "μην του μιλάτε του παιδιού" στην κουζίνα και γεμίζω μια κούπα. Το ξυπνητήρι-γούφ τρέχει από πίσω και μου φέρνει την μπαλίτσα. Κάτσε βρε αγόριμ να ανοίξει το μάτι μου....όχι. Εκεί. Την μπαλίτσα. Δε σου φταίω εγώ κυρά μου που είσαι αδιάθετη....η μπαλίτσα είναι ιεροτελεστία. Μάιστα....Στό'να χέρι η μπαλίτσα, στ'άλλο χέρι το ντεπόν μάξιμουμ κι ο καφές κάπου στα χαμένα. Το αδέρφι έρχεται να σώσει την κατάσταση ενώ καταπίνω το ντεπόν με δυσκολία (κάτι σε γεύση κεράσι, ίσως;) κι επιστρέφω στην καφεποσία. Και κάπου εκεί, σκάει μπρος στα μάτια μου, καρέ-καρέ, το όνειρο που με παίδεψε απόψε. Καταρχήν, ποτέ δεν είδα ένα απλό όνειρο...τα όνειρά μου είναι υπερπαραγωγές. Κάτι μεταξύ χολυγουντιανών μπλοκμπάστερς και κουλτούρας να φύγουμε. Το αποψινό, είχε κάτι απ'όλα...με αποκορύφωμα την έκλειψη ηλίου. Θυμάμαι ακόμη τα κυρίαρχα συναισθήματα στη θέα της....έκπληξη, άγχος, φόβος...κι όλα εξανεμίστηκαν όταν πλησίασε και μ'αγκάλιασε. Μπήκα στο νέτι να το ψάξω και βρήκα αυτό :
"Αν ονειρευτούμε ότι βλέπουμε την έκλειψη ηλίου σημαίνει αμφιβολία για τον εαυτό μας και φόβους ότι δεν θα καταφέρουμε να πετύχουμε τους στόχους μας. Υποτιμάμε τις ικανότητές μας και χάνουμε την αυτοπεποίθησή μας. Μπορεί να περνάμε δύσκολες στιγμές και να είμαστε ανίκανοι να παραμείνουμε αισιόδοξοι. ".

Πιστεύω στα όνειρα. Κι ήρθε αυτή η έκλειψη να μου το υπενθυμίσει..