Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

σε slow motion


Είναι στιγμές που βρίσκομαι εγκλωβισμένη σε μια διάφανη φούσκα και παρακολουθώ το χρόνο να κυλά σε αργή κίνηση...ο ήχος των δευτερολέπτων που πέφτουν στη μαρμίτα της αιωνιότητας είναι βαρύς και προσθέτει μια Χιτσκοκική πινελιά στο όλο σκηνικό. Τα πάντα μοιάζουν να αιωρούνται κι η καθημερινότητα κινείται αβίαστα, σχεδόν γαλήνια, σε αντίθεση με το σφυγμό που τρέχει σαν σ'ένα αέναο κυνηγητό. Και ξάφνου η φούσκα σκάει και βρίσκομαι πάλι να τρέχω πίσω απ'το χρόνο. Τρέχει - τρέχεις - τρέχω. Να τον προλάβω. Να προλάβω. Τί; Τί απ'όλα; Τί να αφήσω και τί να αρπάξω απ'τα μαλλιά, να μη μου φύγει; Να κυνηγήσω. Να πετύχω...κι αν αποτύχω; Να κερδίσω...και να χάσω. Κι είναι πράγματα που χάνεις ή που αφήνεις και τα θέλεις πίσω...αλλά ξέρεις πως δε θα τα έχεις. Και υπάρχουν κι άλλα που δεν πάλεψες όσο θα έπρεπε να τα κρατήσεις. Κι είναι στο χέρι σου - μόνο σ'αυτό - να τα φέρεις πίσω. Και σε πνίγουν. Και πνίγεσαι. Γαμώτο...
Μην ψάχνεις συνοχή σ'αυτό το κείμενο - δεν υπάρχει. Απογοήτευση θα βρείς, μπόλικη...τη φτύνω εδώ μέσα μπας και μπεί καλά η βδομάδα. Δίχως.