Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010

Κάφρε



Το θέμα μας : εκκένωση βόθρου.
Το σκίτσο : πετυχημένο μεν - κρατάμε μόνο το βυτιοφόρο δε.
Το μέρος : Μαρμαράς Χαλκιδικής.
Το περιστατικό : ...
...ξεκινάμε που λες για σουκού στη Χαλκιδική. Δίχως κρατήσεις και πολλά μπαγκάζια, προορισμός μας το δεύτερο πόδι, έτσι για αλλαγή. Ο καιρός είναι γτπ, αλλά δεν πτοούμεθα...ε αμόρε; Φτάνουμε στοv Μαρμαρά, κάνουμε δυο-τρείς γύρες ψάχνοντας για πάρκινγκ, εν τέλει βρίσκουμε και ξεκινά η αναζήτηση ερωτικής φωλεάς. Σταμπάρω γιαγιούλα να καθαρίζει μπαλκόνι ενοικιαζόμενου και δίνω εντολή εξόρμησης. Στο 5λεπτο έχουμε κλείσει την ερωτική φωλεά και την κάνουμε για Πόρτο Καρρά. Καφεδιά πλάι στο κύμα, βόλτα στην περιοχή, απανωτά πολιτισμικά σοκ στη μαρίνα (κρίση, φτώχεια και τα συναφή) κι επιστροφή στη βάση για φαί, μιας και ο καιρός εξακολουθεί να είναι γτπ. Η πείνα έχει βαρέσει κόκκινο και αποφασίζουμε να χτυπήσουμε βρώμικο. Το αμόρε παραγγέλνει γύρους κι εγώ πετάγομαι ν'αλλάξω, λόγω ψυχρασίας. Επιστρέφω σε πόσο....σε 3 λεπτά (γυράδικο - ερωτική φωλεά στα 10 μέτρα);...ο γύρος είναι κρύος,κι η λαδόπιτα λάστιχο. Δε γαμιέται...πεινάω και θα κρατήσω την καλή την όρεξη για τη βραδινή μερεντοβάφλα. Εκεί λοιπόν που παλεύω να μασήξω τη λαστιχένια βρωμιά, σκάει μύτη βυτιοφόρο. Ντάξει λέω...θα πείνασε ο άνθρωπας. Το αριστερό μάτι, πιάνει μια χ κινητοποίηση του μαγαζάτορα. Κοιτάζω το αμόρε. Λες;....μπα....αποκλείεται. Δεν μπορεί να είναι τόσο μαλάκας. Επιστρέφω στο δύσκολο έργο μασήματος και κατάποσης, ενώ δεν έχω φτάσει ούτε στα μισά της μαλακόπιτας. Το αυτί ραντάρ, πιάνει μια ατάκα του στυλ "οι από δω φάγανε...έχουνε τελειώσει" κι αισθάνομαι ένα προειδοποιητικό αλάρμ να βαράει στ'αυτιά μου. Δεν το πιστεύω...όχι, αποκλείεται. Δεν υπάρχει...αποκλείεται σου λέω. Κοιτάζω έντρομη το αμόρε, κρατώντας στο ένα χέρι τα 3/4 της παγωμένης γυρολαδόπιτας και στο άλλο μια πατάτα σε σχήμα μαραμένης μπάμιας, όταν ο άνθρωπας κάνει την κίνηση...και βάζει μπρος τη μηχανή. Αρπάζει ένα βρωμερό σωλήνα, και κατευθύνεται στο φρεάτιο που είναι λίγα μέτρα μακριά μας, φάτσα φόρα μπρος στην είσοδο του μαγαζιού - μιλάμε για σκηνή Αγγελοπουλικού σλόου μόσιον, με πινελιές Ταραντίνο - αντί για αίμα, βάλε σκατό - και κλάτς!...ανοίγει το φρεάτιο και σκάει η βόμβα μπόχας και δυσωδίας...και μένω ο μαλάκας με την πίτα στο χέρι, έτοιμη να ξεράσω όλη μου την αηδεία. Κι όλα αυτά, επαναλαμβάνω, σε τουριστικό θέρετρο, νωρίς το απόγευμα του Σαββάτου, 4 του Σεπτέμβρη, εν έτει 2010, σε φαγάδικο με κόσμο, που πληρώνει για να φάει το σκατολόγημα που του πουλάς, μαλάκα Έλληνα. Γαμώ την καφρίλα, και τη μαλακία που σας δέρνει, ντεμέκ επαγγελματίες...που να σας μπεί η σούβλα μαζί με τον γύρο στον κώλο, και να έχει και κρεμμύδι στο τελείωμα. Παπάρες... (η αθυροστομία μου είναι παντός καιρού κι εποχής).