Παρασκευή, 14 Μαΐου 2010

τέστικλ

Κοίταξέ το...κοίταξέ το καλά. Το αναγνωρίζεις; Είναι ίδιο με αυτό που κρέμασες στο δέντρο. Είναι ίδιο με αυτό που ο ειδεχθής σαδισμός σου άφησε να ξεψυχήσει αργά και βασανιστικά. Είναι ίδιο με αυτό που σου ζήτησε λίγη αγάπη, κι εσύ του σύστησες τον Χάρο.

Κοίταξέ το...κοίταξέ το καλά. Σου θυμίζει κάτι; Είναι σαν αυτό που πέταξες στα σκουπίδια μόλις γεννήθηκε. Είναι σαν αυτό που κλώτσησες με μίσος γιατί έτσι γούσταρες. Είναι σαν αυτό που πάτησες με την αμαξάρα σου και το παράτησες αιμόφυρτο στην άσφαλτο. Είναι σαν αυτό που αμόλησες στα χωράφια γιατί συνειδητοποίησες ότι δεν ταίριαζε με τον καινούριο καναπέ. Είναι σαν αυτό που τσουρούφλισες με καυτό λάδι, γιατί έτσι σου την καύλωσε.

Σε αντίθεση με τις δικές σου, άψυχες κουμπότρυπες, τα ματάκια αυτά αποπνεόυν ανθρωπιά...
Σε αντίθεση με την σκατοψυχιά που αναδύεται από κάθε σου πόρο, η ψυχούλα του είναι γεμάτη αγάπη...και στοργή...και πόνο, που εσύ του προσφέρεις απλόχερα.

Είσαι ένα αρχίδι - κι ούτε καν. Γιατί ακόμη κι έτσι, σου δίνω αξία...