Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

πέσαμε mucho.


Ως γνήσιο ψάρι, δηλώνω αθεράπευτα κυκλοθυμική. Ως άνθρωπος των άκρων, ούτε καν στις κυκλοθυμικές μου αναλαμπές δε βρίσκω μέτρο. Απ'τα ψηλά στα χαμηλά και τούμπαλιν. Καθισμένη στο ρόλερ κόστερ με την ξεχαρβαλωμένη ζώνη ασφαλείας, βουτάω με ιλιγγιώδη ταχύτητα στο αβαθές κενό. Κι απ'τα σκοτάδια του πουθενά, δίνω ένα σάλτο και βρίσκομαι πάλι στην κορφή, ν'αγγίζω τα σύννεφα και να αιθεροβατώ - αυτό μ'ένα σουλούπωμα θα μπορούσε να γίνει ζεϊμπέκικο - . Το νέο ξεκίνημα αργεί να πάρει μπρος....χάνεται κάπου μεταξύ σκληρής πραγματικότητας, μπερδεμένης πραγματικότητας, πραγματικότητας κονσερβοποιημένης και τύπου "σκέφτομαι αλλά δεν πράττω". Το ανυπόμονο διαολάκι γυρνά από κύτταρο σε κύτταρο και χτυπά μια κουδούνα φωνάζοντας, σαν τον σταθμάρχη που καλεί για το τελευταίο δρομολόγιο. Ανάχώρησις της αμαξοστοιχίαααααααααααας!...
...ούτε ένα ποστ δεν μπορώ να τελειώσω. Λες οι παπαρούνες να με γλυκάνουν;