Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

σε slow motion


Είναι στιγμές που βρίσκομαι εγκλωβισμένη σε μια διάφανη φούσκα και παρακολουθώ το χρόνο να κυλά σε αργή κίνηση...ο ήχος των δευτερολέπτων που πέφτουν στη μαρμίτα της αιωνιότητας είναι βαρύς και προσθέτει μια Χιτσκοκική πινελιά στο όλο σκηνικό. Τα πάντα μοιάζουν να αιωρούνται κι η καθημερινότητα κινείται αβίαστα, σχεδόν γαλήνια, σε αντίθεση με το σφυγμό που τρέχει σαν σ'ένα αέναο κυνηγητό. Και ξάφνου η φούσκα σκάει και βρίσκομαι πάλι να τρέχω πίσω απ'το χρόνο. Τρέχει - τρέχεις - τρέχω. Να τον προλάβω. Να προλάβω. Τί; Τί απ'όλα; Τί να αφήσω και τί να αρπάξω απ'τα μαλλιά, να μη μου φύγει; Να κυνηγήσω. Να πετύχω...κι αν αποτύχω; Να κερδίσω...και να χάσω. Κι είναι πράγματα που χάνεις ή που αφήνεις και τα θέλεις πίσω...αλλά ξέρεις πως δε θα τα έχεις. Και υπάρχουν κι άλλα που δεν πάλεψες όσο θα έπρεπε να τα κρατήσεις. Κι είναι στο χέρι σου - μόνο σ'αυτό - να τα φέρεις πίσω. Και σε πνίγουν. Και πνίγεσαι. Γαμώτο...
Μην ψάχνεις συνοχή σ'αυτό το κείμενο - δεν υπάρχει. Απογοήτευση θα βρείς, μπόλικη...τη φτύνω εδώ μέσα μπας και μπεί καλά η βδομάδα. Δίχως.

Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010

Κάφρε



Το θέμα μας : εκκένωση βόθρου.
Το σκίτσο : πετυχημένο μεν - κρατάμε μόνο το βυτιοφόρο δε.
Το μέρος : Μαρμαράς Χαλκιδικής.
Το περιστατικό : ...
...ξεκινάμε που λες για σουκού στη Χαλκιδική. Δίχως κρατήσεις και πολλά μπαγκάζια, προορισμός μας το δεύτερο πόδι, έτσι για αλλαγή. Ο καιρός είναι γτπ, αλλά δεν πτοούμεθα...ε αμόρε; Φτάνουμε στοv Μαρμαρά, κάνουμε δυο-τρείς γύρες ψάχνοντας για πάρκινγκ, εν τέλει βρίσκουμε και ξεκινά η αναζήτηση ερωτικής φωλεάς. Σταμπάρω γιαγιούλα να καθαρίζει μπαλκόνι ενοικιαζόμενου και δίνω εντολή εξόρμησης. Στο 5λεπτο έχουμε κλείσει την ερωτική φωλεά και την κάνουμε για Πόρτο Καρρά. Καφεδιά πλάι στο κύμα, βόλτα στην περιοχή, απανωτά πολιτισμικά σοκ στη μαρίνα (κρίση, φτώχεια και τα συναφή) κι επιστροφή στη βάση για φαί, μιας και ο καιρός εξακολουθεί να είναι γτπ. Η πείνα έχει βαρέσει κόκκινο και αποφασίζουμε να χτυπήσουμε βρώμικο. Το αμόρε παραγγέλνει γύρους κι εγώ πετάγομαι ν'αλλάξω, λόγω ψυχρασίας. Επιστρέφω σε πόσο....σε 3 λεπτά (γυράδικο - ερωτική φωλεά στα 10 μέτρα);...ο γύρος είναι κρύος,κι η λαδόπιτα λάστιχο. Δε γαμιέται...πεινάω και θα κρατήσω την καλή την όρεξη για τη βραδινή μερεντοβάφλα. Εκεί λοιπόν που παλεύω να μασήξω τη λαστιχένια βρωμιά, σκάει μύτη βυτιοφόρο. Ντάξει λέω...θα πείνασε ο άνθρωπας. Το αριστερό μάτι, πιάνει μια χ κινητοποίηση του μαγαζάτορα. Κοιτάζω το αμόρε. Λες;....μπα....αποκλείεται. Δεν μπορεί να είναι τόσο μαλάκας. Επιστρέφω στο δύσκολο έργο μασήματος και κατάποσης, ενώ δεν έχω φτάσει ούτε στα μισά της μαλακόπιτας. Το αυτί ραντάρ, πιάνει μια ατάκα του στυλ "οι από δω φάγανε...έχουνε τελειώσει" κι αισθάνομαι ένα προειδοποιητικό αλάρμ να βαράει στ'αυτιά μου. Δεν το πιστεύω...όχι, αποκλείεται. Δεν υπάρχει...αποκλείεται σου λέω. Κοιτάζω έντρομη το αμόρε, κρατώντας στο ένα χέρι τα 3/4 της παγωμένης γυρολαδόπιτας και στο άλλο μια πατάτα σε σχήμα μαραμένης μπάμιας, όταν ο άνθρωπας κάνει την κίνηση...και βάζει μπρος τη μηχανή. Αρπάζει ένα βρωμερό σωλήνα, και κατευθύνεται στο φρεάτιο που είναι λίγα μέτρα μακριά μας, φάτσα φόρα μπρος στην είσοδο του μαγαζιού - μιλάμε για σκηνή Αγγελοπουλικού σλόου μόσιον, με πινελιές Ταραντίνο - αντί για αίμα, βάλε σκατό - και κλάτς!...ανοίγει το φρεάτιο και σκάει η βόμβα μπόχας και δυσωδίας...και μένω ο μαλάκας με την πίτα στο χέρι, έτοιμη να ξεράσω όλη μου την αηδεία. Κι όλα αυτά, επαναλαμβάνω, σε τουριστικό θέρετρο, νωρίς το απόγευμα του Σαββάτου, 4 του Σεπτέμβρη, εν έτει 2010, σε φαγάδικο με κόσμο, που πληρώνει για να φάει το σκατολόγημα που του πουλάς, μαλάκα Έλληνα. Γαμώ την καφρίλα, και τη μαλακία που σας δέρνει, ντεμέκ επαγγελματίες...που να σας μπεί η σούβλα μαζί με τον γύρο στον κώλο, και να έχει και κρεμμύδι στο τελείωμα. Παπάρες... (η αθυροστομία μου είναι παντός καιρού κι εποχής).

Παρασκευή, 14 Μαΐου 2010

τέστικλ

Κοίταξέ το...κοίταξέ το καλά. Το αναγνωρίζεις; Είναι ίδιο με αυτό που κρέμασες στο δέντρο. Είναι ίδιο με αυτό που ο ειδεχθής σαδισμός σου άφησε να ξεψυχήσει αργά και βασανιστικά. Είναι ίδιο με αυτό που σου ζήτησε λίγη αγάπη, κι εσύ του σύστησες τον Χάρο.

Κοίταξέ το...κοίταξέ το καλά. Σου θυμίζει κάτι; Είναι σαν αυτό που πέταξες στα σκουπίδια μόλις γεννήθηκε. Είναι σαν αυτό που κλώτσησες με μίσος γιατί έτσι γούσταρες. Είναι σαν αυτό που πάτησες με την αμαξάρα σου και το παράτησες αιμόφυρτο στην άσφαλτο. Είναι σαν αυτό που αμόλησες στα χωράφια γιατί συνειδητοποίησες ότι δεν ταίριαζε με τον καινούριο καναπέ. Είναι σαν αυτό που τσουρούφλισες με καυτό λάδι, γιατί έτσι σου την καύλωσε.

Σε αντίθεση με τις δικές σου, άψυχες κουμπότρυπες, τα ματάκια αυτά αποπνεόυν ανθρωπιά...
Σε αντίθεση με την σκατοψυχιά που αναδύεται από κάθε σου πόρο, η ψυχούλα του είναι γεμάτη αγάπη...και στοργή...και πόνο, που εσύ του προσφέρεις απλόχερα.

Είσαι ένα αρχίδι - κι ούτε καν. Γιατί ακόμη κι έτσι, σου δίνω αξία...

Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

πέσαμε mucho.


Ως γνήσιο ψάρι, δηλώνω αθεράπευτα κυκλοθυμική. Ως άνθρωπος των άκρων, ούτε καν στις κυκλοθυμικές μου αναλαμπές δε βρίσκω μέτρο. Απ'τα ψηλά στα χαμηλά και τούμπαλιν. Καθισμένη στο ρόλερ κόστερ με την ξεχαρβαλωμένη ζώνη ασφαλείας, βουτάω με ιλιγγιώδη ταχύτητα στο αβαθές κενό. Κι απ'τα σκοτάδια του πουθενά, δίνω ένα σάλτο και βρίσκομαι πάλι στην κορφή, ν'αγγίζω τα σύννεφα και να αιθεροβατώ - αυτό μ'ένα σουλούπωμα θα μπορούσε να γίνει ζεϊμπέκικο - . Το νέο ξεκίνημα αργεί να πάρει μπρος....χάνεται κάπου μεταξύ σκληρής πραγματικότητας, μπερδεμένης πραγματικότητας, πραγματικότητας κονσερβοποιημένης και τύπου "σκέφτομαι αλλά δεν πράττω". Το ανυπόμονο διαολάκι γυρνά από κύτταρο σε κύτταρο και χτυπά μια κουδούνα φωνάζοντας, σαν τον σταθμάρχη που καλεί για το τελευταίο δρομολόγιο. Ανάχώρησις της αμαξοστοιχίαααααααααααας!...
...ούτε ένα ποστ δεν μπορώ να τελειώσω. Λες οι παπαρούνες να με γλυκάνουν;